Ίσως ό,τι καλύτερο έχει γραφτεί για τον έρωτα........

..μονόλογος από το ''ΛΑΧΤΑΡΩ'' της Σάρας Κέιν....

Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου…

Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,

Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,

Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,

Και να σου δίνω τα ρούχα μου, και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου,

Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,

Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,

Και να σου φιλάω τα πόδια σου,

Και να σου κρατάω το χέρι σου,

Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,

Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου, και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,

Και να γελάω με την παράνοια σου,Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς, και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες, και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,

και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι, και

να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,

Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,

Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,

Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,

Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,

Και να μη γελάω με τα αστεία σου, και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.

Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου.

Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,

Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,

Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,

Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,

Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,

Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,

Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,

Και νάμαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,

Και νάμαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,

Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,

Και να παρακαλάω να σ’ ήξερα μια ζωή.

Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,

Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,

Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,

Και τόνα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,

Και να σ’ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,

Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,

Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,

Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,

Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου, και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,

Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,

Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,

Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες, και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,

Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς,

Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,

Και ν’ αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ’ το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,

Και ν’ αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,

Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ’ αγαπούσε,

Και να σου γράφω ποιήματα, και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,

Και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,

Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,

Και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,

Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω,

Και να σου λέω να παντρευτούμε, και συ να μου λες πάλι όχι,

Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα,

Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδειος χωρίς εσένα,

Και να θέλω ότι θέλεις,

Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής, Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,

Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο, Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω, Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,

Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ’ ζωή σου,

Και να ξεχνάω ποιος είμαι, Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,

Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο

Τον ακάθεκτο

Τον ακατάλυτο

Τον ακατάσβεστο

Τον μεταρσιωτικό

Τον ψυχαναλυτικό

Τον άνευ όρων τον τα πάντα πληρούντα, τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,

ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ...

Τι σημαινει Παθος;;

Πάθος σημαίνει ένταση,αδυναμία,έντονη επιθυμία,μαρτύριο. Όταν αναφέρουμε την λέξη πάθος το μυαλό μας πάει στο ερωτικό πάθος που είναι η έντονη φυσική έλξη προς ένα άλλο πρόσωπο και η ακατανίκητη δύναμη που μας κυριεύει και μπορεί καμιά φορά να μας οδηγήσει στα άκρα. 

Χαρακτηριστικό του πάθους είναι ότι δεν παύει να υπάρχει μέσα μας αν δεν βρεί ένα τρόπο να εκφραστεί και να αποφορτιστεί. Άλλοι το παρομοιάζουν με παραλήρημα,μια μανία. Στο ζενίθ του έρωτα,όταν βιώνουμε τη μέγιστη συναισθηματική εμπλοκή, είναι οι ορμόνες που ξεσηκώνονται σε θύελλα μέσα μας και καθοδηγούν τις πιο μύχιες σκέψεις και πράξεις μας, κάνοντας παιχνίδι με τα εγκεφαλικά μας κύτταρα,και άλλες φορές μας φτάνει στα ουράνια και αποτελεί πηγή έμπνευσης και άλλες φορές είναι αρρώστια και μας ρίχνει στην κατάθλιψη. Πόσα εγκλήματα έχουν γίνει απο αρρωστημένα πάθη,γιατί στο πάθος δεν υπάρχει λογική. Το πάθος περιέχει ένα κοκτέιλ έντονων συναισθημάτων όπως τρέλα,εξάρτηση,μανία,χημεία, μέθη,οσμές,ταλαιπωρία,πόνο.Το πάθος δεν είναι έρωτας ,ο έρωτας όμως έχει πάθος.Ο έρωτας έχει ενδιαφέρον και έγνοια προς τον άλλον,έχει αφοσίωση και τον μοιράζονται δυο.Ενώ το πάθος μπορεί να είναι μονόπλευρο.To πάθος έχει ημερομηνία λήξεως και όταν εξασθενήσει μπορεί να μετατραπεί σε αγάπη ή μίσος. Στο πάθος αισθανόμαστε πεταλουδίτσες στην κοιλιά,ταχυκαρδίες, υπερδιέγερση και απογειωνόμαστε στην παρουσία του ατόμου που μας ενδιαφέρει ενώ στην απουσία του νιώθουμε την απόλυτη στέρηση.

Αλήθεια το πάθος περιγράφεται με λόγια;Πως μπορείς να εξηγήσεις τα συναισθήματα που νιώθει ένα αγκαλιασμένο ζευγάρι με τα κορμιά τους παραδομένα στο πάθος;Οι λέξεις θα ήταν φτωχές και λίγες. Ολοι κάποια στιγμή της ζωής μας έχουμε κυριευτεί από διάφορα πάθη άλλα είναι δυνατά και άλλα ελέγχονται και ανάλογα με τον χαρακτήρα,καθένας τα βιώνει και τα εκφράζει διαφορετικα όπως και αν εξελειχθούν...

'Τα πάθη για τον άνθρωπο είναι ό,τι ο άνεμος για τα ιστιοφόρα. Παρόλο που μπορεί να τον καταστρέψουν, δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς αυτά'. Βολταίρος.

Ποια είναι τα «φτερά του έρωτα»;

Ποια είναι τα «φτερά του έρωτα»; Τα διαφορετικά του πρόσωπα; Πώς είναι δυνατό να χωράει όλες αυτές τις εκρηκτικές δυνάμεις που δοκιμάζουν τα όρια μας, την αγάπη, το πάθος, τη ζήλια; Πόσο τυφλός, ωμός, κεραυνοβόλος, παράλογος, υπερβατικός μπορεί να γίνει ή πόσο σοφός, ώριμος, λογικός, υποταγμένος σε «προδιαγραφές» και σχηματοποιήσεις; Ερωτευόμαστε το ίδιο κάθε φορά, σε κάθε ηλικία ή οι εμπειρίες μάς «παλιώνουν» και επανακαθορίζουν τις προσδοκίες και την ένταση των συναισθημάτων μας; «Επιτρέπεται» να ερωτευτούμε στα 60 μας; «Απαγορεύεται» να ερωτευτούμε εκείνον – εκείνη όταν μας χωρίζει ηλικιακό χάσμα και οι κοινωνικές συμβάσεις; Όποιες και αν είναι απαντήσεις, όσες μορφές και να παίρνει, ο έρωτας είναι πηγή νοήματος για της ζωή μας και την ατομική μας εκπλήρωση… 

Αλίμονο σ’ αυτούς που δεν αγάπησαν!

Αλκυόνη Παπαδάκη "Στο ακρογιάλι της ουτοπίας".

Αυτό που θα ήθελα απόψε,είναι τη ζωή μου πίσω.

Αλλά δεν ξέρω από ποιόν να τη ζητήσω.

Τόσο τη σκόρπισα,τόσο τη χαράμισα,τόσο τη δάνεισα,τόσο την ξερίζωσα.Από ποιόν να τη ζητήσω τώρα...

Και τι ωφελεί...

Αυτό που θα θελα απόψε,τελικά,είναι ένας ώμος,να γείρω πάνω του να κλάψω.

Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.Με κραυγές.Να κλάψω για όλα.

Για όσα αγάπησα.Γιά όσα ονειρεύτηκα.Για όσα ένιωσα.Για όσα περίμενα και ποτέ δεν ήρθαν.

Για όσα με πρόδωσαν.Για όσα με χαράκωσαν.Για όσα με θανάτωσαν.Για όσα μ'ανάστησαν.

Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.Με κραυγές.

Για όλα....

Να γείρω στον ώμο κάποιου και ν ακούσω τη φωνή του, να μου πει ψιθυριστά: "Μην κλαις" .Μόνο αυτό.Τίποτε άλλο.

Μην κλαις.Μόνο αυτό....

Αλκυόνη Παπαδάκη "Στο ακρογιάλι της ουτοπίας".

Βίος και πολιτεία - Αλέξη Ζορμπά, Ν.Καζαντζάκης

-Άσε τους ανθρώπους, αφεντικό, μην τους ανοίγεις τα μάτια· αν τους τ' ανοίξεις, τι θα δουν; Την κακή τους και την ψυχρή! Ασ' τα λοιπόν κλειστά να ονειρεύονται!....εξόν αν , όταν θ' ανοίξουν τα μάτια τους, έχεις να τους δείξεις έναν κόσμο καλύτερο....έχεις;

-Τι περιμένεις από τις γυναίκες; Να κάνουν παιδιά με όποιον λάχει. Τι περιμένεις από τους άντρες; Να πέφτουν στη φάκα.

-Και έτσι ο κόσμος έπεσε στους καλαμαράδες· όσοι ζουν τα μυστήρια δεν έχουν καιρό· κι όσοι έχουν καιρό, δεν ζουν τα μυστήρια.

-Να λες <<Ναι!>> στην ανάγκη, να μετουσιώνεις το αναπόφευκτο σε δικιά σου ελεύθερη βούληση, αυτός είναι ίσως ο μόνος ανθρώπινος δρόμος της λύτρωσης.

Ασκητική, Ν.Καζαντζάκης

-Η προσευχή μου δεν είναι κλαψούρισμα ζητιάνου μήτε ερωτικιά εξομολόγηση. Μήτε ταπεινός απολογισμός εμποράκου: σου 'δωκα, δώσε μου.

Η προσευκή μου είναι αναφορά στρατιώτη σε στρατηγό. Αυτό έκαμα σήμερα, να πως πολέμησα να σώσω στον εδικό μου τομέα αλάκερη τη μάχη, αυτά τα εμπόδια βρήκα, έτσι στοχάζουμε αύριο να πολεμήσω.

Ασκητική, Ν.Καζαντζάκης

Στιγμές - Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Στιγμές...

μπορούσα τη ζωή μου να ζήσω εξ’ αρχής,

στην επόμενη θα προσπαθούσα να κάνω λάθη πιο πολλά.

Τέλειος τόσο να ‘μαι δεν θα προσπαθούσα

και πιότερη ξεκούραση θ’ αποζητούσα.

Ανόητος θα ήμουν πιο πολύ απ’ ό,τι υπήρξα

και λίγα πράγματα στα σοβαρά θα έπαιρνα.

Πιο λίγο την υγεία μου θα πρόσεχα,

περισσότερο τον κίνδυνο θ’ αποζητούσα,

ταξίδια πιο πολλά θα έκανα.

Πιότερα δειλινά θ’ ατένιζα,

σε περισσότερα βουνά θ’ ανέβαινα,

σε περισσότερα ποτάμια θα βουτούσα.

Σε τόπους νέους πιο πολλούς θα πήγαινα,

θα ‘τρωγα παγωτά περισσότερα, λιγότερα κουκιά.

Προβλήματα θα είχα πιο πολλά πραγματικά

από εκείνα που στη φαντασία μόνο υπάρχουν.

Ήμουν απ’ τους ανθρώπους που έζησαν λογικά

και γόνιμα της ζωής κάθε στιγμή.

Είχα, βεβαίως, και στιγμές ευτυχισμένες.

Αν όμως ξαναγύριζα θα προσπαθούσα

μονάχα τις καλές στιγμές να έχω.

Γιατί, αν δεν το ξέρετε, μόνο από τούτες είν’ η ζωή φτιαγμένη:

από στιγμές. Το τώρα μην το χάνετε λοιπόν.

Ήμουνα ένας απ’ αυτούς που ποτέ τους,

πουθενά χωρίς θερμόμετρο δεν πάνε,

χωρίς τη θερμοφόρα,

χωρίς ομπρέλα κι αλεξίπτωτο.

Αν ζούσα τη ζωή ξανά, μ’ αποσκευές πιο λίγες θα ταξίδευα.

Αν ζούσα τη ζωή ξανά,

ξυπόλυτος θ’ άρχιζα να βαδίζω απ’ την αρχή της Άνοιξης

και θα συνέχιζα ξυπόλυτος ώς του φθινόπωρου το τέλος.

Πιότερες ώρες με τα περιστρεφόμενα αλογάκια θα βολτάριζα,

θ’ ατένιζα περισσότερες αυγές,

με περισσότερα παιδιά θα έπαιζα,

μια δεύτερη ζωή μπροστά μου αν είχα.

Μα είμαι, βλέπετε, ετών ογδόντα πέντε

και ξέρω πως πεθαίνω.

Στιγμές - Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Ξεχνάμε να ζήσουμε ....

Οι άνθρωποι εξορίζονται, μεταναστεύουν, ταξιδεύουν, μετακομίζουν, έρχονται και φεύγουν. Οι πλούσιοι γίνονται φτωχοί, οι αδύνατοι γίνονται ξαφνικά ισχυροί, οι φίλοι μετατρέπονται σε εχθρούς, τα αγαπημένα μας πρόσωπα παύουν να υπάρχουν.

Το σώμα μας κάθε χρόνο, κάθε μήνα, κάθε λεπτό , αλλάζει σύνθεση και απόδοση, ζει την ακμή και την παρακμή του.

Τα συναισθήματά μας αλλάζουν, οι ιδέες μας και τα πιστεύω μας ξεθωριάζουν.

Και εμείς, μέσα σε αυτό το ποτάμι που κυλάει, αγνοώντας τις αλλαγές, ξεχνώντας την παροδικότητά μας, προσπαθούμε απεγνωσμένα με μικροψυχία και άγχος να διατηρήσουμε τη δόξα μας και τα υπάρχοντά μας.

Και ξεχνάμε να ζήσουμε και να τα ζήσουμε όλα αυτά στο μεγαλείο που έχει αυτή η ίδια η παροδικότητά μας και το στοιχείο των αλλαγών.

Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας και να ακούμε την εσωτερική φωνή που με σοφία , πάντα , μας συμβουλεύει πώς να μάθουμε να βλέπουμε τις αλλαγές και να τις ακολουθούμε.

Αν θέλουμε λοιπόν να τον ζήσουμε όμορφα αυτόν τον κόσμο, πρέπει να έχουμε την δύναμη να είμαστε αληθινοί και πρακτικοί , να ξεχωρίζουμε τι είναι αξιόλογο και ουσιαστικό, τι είναι άξιο να διατηρηθεί και τι είναι στην κυριολεξία πια εντελώς εφήμερο, απατηλό και παροδικό !!!

Μάθε να περιμένεις..

Πρέπει να μάθεις να κάνεις υπομονή. Όχι απλώς να λες τη λέξη αυτή στους άλλους, «κάνε υπομονή», ούτε μόνο να τη διαβάζεις σε βιβλία και ομιλίες, αλλά να είναι κυρίως το προσωπικό σου βίωμα, το χαρακτηριστικό σου.
Αξίζει για μερικά πράγματα να περιμένεις. Είναι ανάγκη να περιμένεις. Εργάζεται ο Θεός. Μόνο που έχει τους δικούς του ρυθμούς .Ο Θεός εργάζεται πολύ υπομονετικά. Και η φύση το ίδιο κάνει. Ένα λουλουδάκι θ' ανθίσει όταν έρθει η ώρα του. Δες ακόμα την αλλαγή των εποχών. Παρατήρησε επίσης πώς μεγαλώνει το σώμα μας. Όλα αυτά αλλάζουν, αλλά σε πολύ διαφορετικούς ρυθμούς απ' αυτούς που μας έχει συνηθίσει η τρελή κοινωνία μας. Αυτό το τρέξιμο, αυτός ο πανικός η ταραχή που μας κάνει όλους τόσο πολύ βιαστικούς, αφήνουν τον Θεό αμέτοχο. Ο Θεός δεν μπαίνει σ' αυτούς τους τρελούς ρυθμούς μας. Κινείται στους ρυθμούς της δικής του αγάπης και της δικής του υπομονής. Ο Κύριος δεν έχει άγχος, ο Κύριος κινείται ήρεμα.

- Απόσπασμα από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου "Αγάπη για πάντα" -

Αν τα λόγια βγαίνουν από την καρδιά, μπορούν να μπουν και στην καρδιά...

Γι αυτούς που είχαν τη δύναμη να απλώσουν το χέρι τους & να σε βοηθήσουν στα δύσκολα , κανε το κάτι παραπάνω , απέδειξαν πως το αξίζουν...

******************************************************************************************

Κάποιοι απλά δε μπορούν , να δώσουν , να προσφέρουν , να εκτιμήσουν , να προσφέρουν χαμογέλα , τζάμπα χάνεις το χρόνο σου υπομένοντας τους..

****************************************************************************************

πήρες και εσύ απόφαση μια μέρα να μιλήσεις καισου έκλεισε το λαιμό η αξιοπρέπεια.

****************************************************************************************

για να αναγνωρισθει η τεχνη σου, θες και το καταλληλο κοινο.

***************************************************************************************

Αν το δεις απολύτως λογικά, οι κύκλοι που λένε ότι κλείνουν, πριν κλείσουν δεν μπορεί να είναι κύκλοι, είναι κάποιο άλλο σχήμα.

***************************************************************************************

Οταν αποφασίσω να μοιρασω τελεσίγραφα, θα αρχίσω απο μενα.

**************************************************************************************

Για να έρθουν οι άσπρες μέρες που περιμένεις, πρέπει ''να ξεβάψεις'' λίγο τις μαύρες..και μαζί με αυτές λίγο από τον εαυτό σου ...

*****************************************************************************************

Ήρθες για να μείνεις ή απλά μια επίσκεψη είναι;;;

*****************************************************************************************

μην αφηνεις περιθωρια στο παρελθον σου να επιστρεψει στο παρον σου..

****************************************************************************************

Ας μη γελιομαστε,ολα τα φεγγαρια ιδια ειναι.. Ξεχωριστα τα κανει η διαθεση κι ο ανθρωπος σου..

*****************************************************************************************

Οταν βλεπετε ηλικιωμενο που εχει αναγκη απο βοηθεια,να προσφερεστε.. Καποιος ισως κανει το ιδιο και για εναν δικο σας ανθρωπο..

         *******************************************************************

Σκέψου τον εαυτό σου ως ένα καθρέφτη. Αυτό που βλέπεις (είσαι) αντικατοπτρίζεις.

Facebook

Τα "επειδή" μου τελείωσαν..

Είναι κάποιες φορές που κλείνω τα μάτια και σταματάω να σκέφτομαι.. Και κάποιες άλλες που φοβάμαι να τα κλείσω... Είναι φορές που μπερδεύω το ''πρέπει'' με το ''θέλω'' Φορές που λέω πρέπει αλλά δεν θέλω... Απόψε δεν σου κρύβω ότι πήγα να χάσω τον έλεγχο.. Και τρόμαξα... Δεν ήταν μέσα στα σχέδια μου.. Κάπως αλλιώς το φανταζόμουν... Εγώ σου άνοιξα την πόρτα και εσύ στάθηκες από κάτω.. δεν έκανες βήμα ούτε προς τα μέσα ούτε προς τα έξω..

Και ναι είναι αλήθεια, φοβήθηκα να την κλείσω.. Μη με ρωτήσεις γιατί... Τα "επειδή" μου τελείωσαν..

Μα η καρδιά λέει Στάσου ακόμα (Καζαντζάκης-Αναφορά στον Γκρέκο)

Απλώνω το χέρι, φουχτώνω το μάνταλο της γης, ν' ανοίξω την πόρτα να φύγω, μα κοντοστέκουμαι στο φωτεινό κατώφλι ακόμα λίγο. δύσκολο, πολύ, να ξεκολλήσουν τα μάτια, τ' αυτιά, τα σπλάχνα από τις πέτρες και τα χόρτα του κόσμου. λες: Είμαι χορτάτος, είμαι ήσυχος, δε θέλω πια τίποτα, τέλεψα το χρέος και φεύγω. μα η καρδιά πιάνεται από τις πέτρες κι από τα χόρτα, αντιστέκεται, παρακαλάει: «Στάσου ακόμα!»

Μάχουμαι να παρηγορήσω την καρδιά μου, να τη συβάσω να πει λεύτερα το ναι. Να μη φύγουμε σα σκλάβοι, δαρμένοι, κλαμένοι, από τη γης, παρά σα βασιλιάδες που έφαγαν, ήπιαν, χόρτασαν, δε θέλουν πια, και σηκώνουνται από το τραπέζι. Μα η καρδιά χτυπάει ακόμα μέσα στα στήθια, αντιστέκεται, φωνάζει: «Στάσου ακόμα!»

Στέκουμαι, ρίχνω στερνή ματιά στο φως, που αντιστεκεται κι αυτό, σαν την καρδιά του ανθρώπου, και παλεύει. Σύννεφα σκέπασαν τον ουρανό, έπεσε απάνω στα χείλια μου μια χλιαρή ψιχάλα, η γης μύρισε. γλυκιά φωνή, μαυλιστικιά, ανεβαίνει από τα χώματα: «'Ελα.. έλα.. έλα...»

Ν.Καζαντζάκης- Aναφορά στον Γκρέκο (απόσπασμα απο τον πρόλογο)

Πάμε μαζί στο ταξίδι της ζωης

Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει...

1. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει τι μάρκα αυτοκίνητο οδηγούμε. Θα μας ρωτήσει πόσους ανθρώπους μεταφέραμε με το αυτοκίνητό μας, όταν δεν είχαν μέσο συγκοινωνίας να μετακινηθούν.

2. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει πόσα τετραγωνικά είναι το σπίτι μας. Θα μας ρωτήσει πόσους ανθρώπους φιλοξενήσαμε σ’ αυτό.

3. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει για τις επώνυμες τουαλέτες και τα ακριβά ρούχα που έχουμε στις ντουλάπες μας. Θα μας ρωτήσει πόσους φτωχούς ντύσαμε.

4. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει πόσο μεγάλο μισθό παίρνουμε. Θα μας ρωτήσει εάν συμβιβάσαμε τον χαρακτήρα μας για να τον αποκτήσουμε.

5. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει τον τίτλο ή τα αξιώματα της εργασίας μας. Θα μας ρωτήσει εάν εκτελέσαμε την εργασία μας με ήθος και με προσοχή.

6. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει πόσους φίλους έχουμε. Θα μας ρωτήσει με πόσους ανθρώπους είμαστε φίλοι.

7. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει σε ποια γειτονιά μένουμε. Θα μας ρωτήσει πώς φερθήκαμε στους γείτονες μας.

8. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει για το χρώμα του δέρματος μας. Θα μας ρωτήσει για το περιεχόμενο της καρδιάς μας.

9. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει σε πόσα μέρη του κόσμου ταξιδεύσαμε και διασκεδάσαμε. Θα μας ρωτήσει εάν επισκεφτήκαμε φτωχικές συνοικίες και αν προσφερθήκαμε να βοηθήσουμε.

10. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει αν είμαστε επώνυμοι και ισχυροί. Θα μας ρωτήσει αν είμαστε ταπεινοί και εάν συγχωρούμε τον πλησίον.

Κουράστηκα...

Κουράστηκα να με θωρούν σαν όνειρο, κι όχι σαν πραγματικότητα... Να αντέχουν μονάχα το φως μου, μα μόλις πέσει το σκοτάδι, τα όπλα να αποθέτουν... Κουράστηκα, στα παραμύθια να με φυλακίζουν... Ποιος άραγε θα ποθήσει, μαζί μου το βιβλίο αυτό να κλείσει;... Τη μάσκα μου να ερωτεύονται και να λατρεύουν... Μα το τι κρύβεται από πίσω.. Στ' αλήθεια, ποιος το γνωρίζει;...

Έργο τέχνης εγώ δεν είμαι... Ούτε έκθεμα μουσείου... Μα έτσι, όλοι, θέλουν να 'μαι... Ποιος άλλωστε θα θελήσει ποτέ να διεισδύσει στην ψυχή αυτού του αντικειμένου λατρείας;.. Κανείς... Γιατί όλοι το γνωρίζουν, πως μέσα του κρύβει ένα βάθος επικίνδυνο, που κανείς δεν είναι αρκετά γενναίος ώστε να το εξερευνήσει ως εσχάτων...

Όλοι λένε, αγάπη αληθινή πως ζητάνε... Μα έχουν άραγε αναρωτηθεί.. αν εκείνοι, μπορούν, έτσι αληθινά, ν' αγαπήσουν;

Η αγάπη είναι σαν το νερό... τον αέρα... τη φωτιά... 

Μα μόλις βρέξει... όλοι θα πάρουν την ομπρέλα τους...

Μόλις φυσήξει δυνατά... Όλοι θα κλείσουν τα παράθυρα...

Μόλις βρεθούν κοντά στη φλόγα... ''Ω, τι Κόλαση είν' τούτη...''

Γιατί τόση δειλία... Γιατί φοβούνται να νιώσουν... Να αφεθούν, να ζήσουν πραγματικά;... Γιατί, πάντα, όλα γύρω μου να 'ναι εφήμερα;... Τον ήλιο πια φοβάμαι να κοιτάξω... Πληγωμένες αλήθειες, συνεχώς μου φανερώνει... 

Συμπάθειες...

Λόγια...

Συναισθήματα...

Λατρείες...

Παρηγοριές...

Όλα ψεύτικα...

Όλα με ημερομηνία λήξης...

Τώρα ελπίζω να καταλαβαίνεις γιατί αγαπώ τις σκοτεινές ψυχές...

Γιατί είναι οι πιο βαθιές...

Είναι εκείνες που δεν επαναπαύονται στο φως...

Είναι εκείνες που τη νύχτα δεν φοβούνται...

Είναι εκείνες που με τους δαίμονες ξέρουν να παλεύουν...

Είναι εκείνες που ποθούν τον Παράδεισο όσο κανείς άλλος...

Μην με πλησιάσεις ξανά...

Ανήκω σε αυτές...

Κι αν φοβάσαι...

...Φύγε μακριά μου...

Οι ψεύτικοι άνθρωποι (ποιηση)

Οι ψεύτικοι άνθρωποι δεν μιλούν... σέρνονται.Δεν συνομιλούν.. κουτσομπολεύουν.Δεν θέλουν.. επιθυμούν.Δεν ρωτούν.. απαιτούν.Δεν χαμογελούν.. δείχνουν τα δόντια τους.Οι ψεύτικοι άνθρωποι είναι φτωχοί στο πνεύμα, επειδή δεν περπατούν.. σέρνονται σαμποτάροντας την ευτυχία των άλλων. Οι ψεύτικοι άνθρωποι αγνοούν την ομορφιά και την αρχοντιά της ψυχής και σύντομα καταλήγουν να ζούν... στο πουθενά