Η σωματική άσκηση των παιδιών Βοηθάει στην σωστή τους ανάπτυξη

Η αναγκαιότητα της σωματικής άσκησης των παιδιών είναι αναμφισβήτητη και ιδιαίτερα για τα παιδία που κατοικούν στην πόλη.

ΓΙΝΕ ΠΡΟΤΥΠΟ ΣΕΒΑΣΜΟΥ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΟΥ

Άκουγε το παιδί σου με προσοχή. Κοίτα το στα μάτια όταν σου μιλάει.

τι μας λένε τα όνειρα των παιδιών?

Τα παιδιά αρχίζουν πολύ από πολύ νωρίς να ονειρεύονται.

Οι σύντροφοι μπορούν να είναι φίλοι. Πως αισθάνεται ένα παιδί που χωρίζουν οι γονείς του;

 Οι γάμοι σήμερα είναι καλύτεροι παρά ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Η επιβολή τιμωρίας με φωνές η ξύλο?

Η επιβολή τιμωρίας από τους γονείς με φωνές και υποτιμητικές εκφράσεις (π.χ. βλάκας, τεμπέλης, κ.λπ.)

Το βλέμμα του γονέα, είναι ο καθρέφτης της ανάπτυξης του παιδιού»

Μου είχε μείνει μια φράση από ένα βιβλίο του Εριχ Φρομ που έλεγε «Το βλέμμα του γονέα, είναι ο καθρέφτης της ανάπτυξης του παιδιού»

Από τους πρώτους μήνες ζωής τα μάτια των αυτιστικών βρεφών... μιλούν

Ο αυτισμός μπορεί να εντοπιστεί ακόμη και σε βρέφη δύο μηνών, σύμφωνα με πρώιμα στοιχεία μελέτης

Tα μάτια του μοιάζουν γλαρωμένα, είναι άκεφο και ανόρεχτο… Το νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά με το μικρό σου. Θα το στείλεις ή όχι την άλλη μέρα σχολείο; .

Πολλές φορές εμείς οι γονείς βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το δίλημμα: «να το στείλω ή όχι στο σχολείο;». Από τη μια βλέπουμε ότι το μικρό μας δεν χαίρει και άκρας υγείας, από την άλλη όμως δεν έχουμε και κάποιον να το φυλάει, αφού και οι δύο γονείς εργάζονται και έτσι αναγκαζόμαστε να το στείλουμε μισοάρρωστο στο σχολείο. Αν πάλι το κρατήσουμε στο σπίτι, για πόσες μέρες πρέπει να απέχει από το σχολείο και πότε μπορεί πάλι να επιστρέψει; Ορίστε τι είναι καλό να γνωρίζετε!

Πρώιμα συμπτώματα
Οι περισσότεροι γονείς είναι σε θέση να καταλάβουν ότι κάτι περιτριγυρίζει το παιδί πριν ακόμα εκδηλωθούν τα κλασικά συμπτώματα μιας ίωσης. Φυσικά, κάποια παιδιά μπορεί να περάσουν ελαφριά μια ίωση (με λίγο συνάχι) και να μην χρειαστεί να μείνουν σπίτι. Κατά κανόνα όμως όταν βλέπετε το παιδί να είναι ωχρό, ανόρεχτο, υπερβολικά κουρασμένο ή παραπονιέται ότι πονάει, καλό είναι να μην το στείλετε την επόμενη μέρα στο σχολείο. Γενικά η διάθεση του παιδιού είναι κάτι που θα πρέπει να λαμβάνετε σε κάθε περίπτωση σοβαρά υπόψη. Έτσι:
αν κλαίει ή γκρινιάζει συνέχεια, είναι ευερέθιστο, ανήσυχο, άτονο, εμφανίζει υπνηλία και ανορεξία όχι μόνο δεν θα πρέπει να το στείλετε την άλλη μέρα σχολείο αλλά θα πρέπει και να επισκεφτείτε τον γιατρό.
Ας δούμε όμως τα διάφορα συμπτώματα αναλυτικά.

Έχει συνάχι
Αποτελεί σύμπτωμα κοινού κρυολογήματος, ίωσης αλλά και αλλεργίας. Κρατήστε το παιδί στο σπίτι αν:

έχει πράσινες εκκρίσεις ή πυρετό.
φτερνίζεται συχνά, αφού το φτέρνισμα αποτελεί τρόπο μετάδοσης ιώσεων.

Επίσης, αν είναι μικρό σε ηλικία και δεν έχει μάθει να φυσάει τη μύτη του, είναι καλύτερα να το κρατήσετε σπίτι γιατί το μπούκωμα είναι βέβαιο ότι θα το ταλαιπωρήσει.

Υποφέρει από ωτίτιδα
Μπορεί να προκαλέσει πόνο στο αφτί και πυρετό, οπότε σ’ αυτές τις περιπτώσεις το παιδί δεν πρέπει να πάει σχολείο. Αν όμως έχει γίνει διάγνωση, έχει ξεκινήσει αντιβίωση και έχουν περάσει δυο ημέρες από την έναρξη της αντιβίωσης και το παιδί είναι απύρετο, μπορεί να επιστρέψει στο σχολείο.

Ψήνεται στον πυρετό
Στην περίπτωση αυτή το παιδί πρέπει να μείνει στο σπίτι. Ακόμα κι αν ο πυρετός είναι χαμηλός δεν πρέπει να πάει σχολείο αφού η πορεία του πυρετού θα πρέπει να παρακολουθείται στενά. Δεν θα πρέπει λοιπόν να στείλετε το παιδί στο σχολείο ή στον παιδικό σταθμό όταν έχει θερμοκρασία κοντά στο 38. Είναι λάθος να το στείλετε ...
στο σταθμό αφού του δώσετε αντιπυρετικό για να πέσει ο πυρετός. Γενικά το παιδί θα πρέπει να επιστρέψει στο σχολείο εφόσον έχουν περάσει τουλάχιστον 24 ώρες χωρίς πυρετό και η γενική του κατάσταση είναι καλή και το έχετε συζητήσει με τον παιδίατρο.

Παίρνει αντιβίωση
Το παιδί δεν χρειάζεται να μείνει στο σπίτι καθ’ όλη τη διάρκεια της αγωγής με αντιβίωση, που συνήθως κρατά από 7 έως 10 ημέρες, εκτός αν το έχει συστήσει ο παιδίατρος. Αν παίρνει αντιβίωση για ωτίτιδα ή αμυγδαλίτιδα και έχουν περάσει δύο μέρες, δεν έχει πυρετό και η κατάστασή του είναι γενικά καλή, μπορεί να πάει σχολείο. Να θυμάστε όμως ότι σε κάποια παιδιά η αντιβίωση μπορεί να προκαλέσει γαστρεντερικές διαταραχές όπως διάρροια, οπότε σ’ αυτή την περίπτωση είναι σκόπιμο να μείνει σπίτι. Επίσης, αν το παιδί μένει στον παιδικό σταθμό ή στο ολοήμερο θα πρέπει να συνεννοηθείτε με τους υπεύθυνους έτσι ώστε να πάρει το φάρμακό του στη σωστή ώρα.

Έχει εμετό ή διάρροια
Αν το παιδί έχει επαναλαμβανόμενα επεισόδια εμετών ή διάρροια, θα πρέπει να μείνει σπίτι έως ότου τα συμπτώματα σταματήσουν αλλά και μια δυο μέρες μετά. Κι αυτό γιατί να μην πάθει αφυδάτωση ή διατάραξη των ηλεκτρολυτών. Θα πρέπει λοιπόν το παιδί να μείνει σπίτι, ιδιαίτερα αν δείχνει εξαντλημένο, έτσι ώστε να διασφαλιστεί ότι παίρνει τα απαραίτητα υγρά για την αποφυγή αυτών των φαινομένων. Επίσης, μπορεί τα συμπτώματα αυτά να συνδέονται με διάφορα νοσήματα, γι’ αυτό χρειάζεται να παρακολουθήσετε την πορεία του και να ενημερώσετε ή ακόμα και να επισκεφτείτε τον παιδίατρο.
Έχει αλλεργία
H αλλεργία μπορεί να εκδηλωθεί με διαφορετικά συμπτώματα. Ερεθισμένα μάτια, καταρροή και φταρνίσματα, δερματικό εξάνθημα αλλά και βήχα σε περίπτωση αλλεργικού άσθματος. Παρόλο που δεν υπάρχει κίνδυνος μετάδοσης, κάποια αλλεργικά συμπτώματα απαιτούν παρακολούθηση γιατί μπορεί ανά πάσα στιγμή να επιδεινωθούν. Επιπλέον, κάποιοι παράγοντες μπορεί να επιδεινώσουν μια αλλεργία, όπως η άσκηση και το ζωηρό παιχνίδι ή η επαφή με τον ήλιο και το αέρα. Γι’ αυτό, εφόσον έχει επιβεβαιωθεί ότι το παιδί έχει αλλεργία, καλύτερα να το κρατήσετε στο σπίτι ακολουθώντας τις οδηγίες του παιδίατρου για να το παρακολουθείτε μέχρι τα συμπτώματα να αρχίσουν να υποχωρούν. Αυτό που είναι σημαντικό είναι να μπορείτε να ξεχωρίζετε τα συμπτώματα της αλλεργίας από κάποια άλλη ασθένεια, γιατί πολλές φορές μοιάζουν αλλά απαιτούν διαφορετική αντιμετώπιση. Σε κάθε περίπτωση η επίσκεψη στο γιατρό μπορεί να λύσει τέτοιου είδους διλήμματα.

Έχει κολλήσει κάποια παιδική ασθένεια
Aνεμοβλογιά, ιλαρά, ερυθρά… Οι παιδικές ασθένειες κατά κανόνα κολλάνε μία με δυο μέρες πριν την εμφάνιση των δερματικών εξανθημάτων και έξι μέρες μετά. Αυτό σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να εξαφανιστούν εντελώς οι δερματικές βλάβες (π.χ. στην ανεμοβλογιά που είναι εμφανείς και «θορυβώδεις») για να επιστρέψει το παιδί στο σχολείο. Γενικά, στα λοιμώδη νοσήματα συστήνεται ανάπαυση, ιδιαίτερα τις πρώτες μέρες, για την αποφυγή επιπλοκών. Συνήθως, αφού συμπληρώσει δέκα μέρες από τη μέρα που εμφάνισε τα πρώτα συμπτώματα (δεδομένου ότι δεν σημειώθηκαν ενδιάμεσα επιπλοκές) μπορεί να επιστρέψει στο σχολείο.

Πονάει η κοιλιά του
Όταν το παιδί διαμαρτύρεται ότι πονάει η κοιλιά του δεν θα πρέπει να το στείλετε σχολείο. Είναι σημαντικό να περιμένετε για να δείτε αν το σύμπτωμα θα χειροτερεύσει ή αν θα εκδηλωθούν κι άλλα συμπτώματα όπως διάρροια, έμετος ή πυρετός, τα οποία είναι τυπικά σε μια ίωση γαστρεντερίτιδας. Αν πάντως ο πόνος επιμένει ή χειροτερεύει και συνοδεύεται από γαστρεντερικές διαταραχές όπως έμετος ή διάρροια, ανορεξία, πόνος στη μέση, χαμηλός πυρετός, θα πρέπει να εξεταστεί από τον παιδίατρο ενώ δεν θα πρέπει να του δώσετε κανένα φάρμακο και ιδιαίτερα παυσίπονο. Και αυτό γιατί το παυσίπονο μπορεί να καλύψει τα συμπτώματα μιας οξείας σκωληκοειδίτιδας, που είναι το πιο συχνό χειρουργικό πρόβλημα της παιδικής ηλικίας και απαιτεί αμέσως εισαγωγή στο νοσοκομείο και χειρουργική αντιμετώπιση.
Κάποιες φορές πάντως ο πονόκοιλος μπορεί να οφείλεται σε δυσκοιλιότητα, σκουλίκια ή ουρολοίμωξη οπότε σε κάθε περίπτωση απαιτείται διερεύνηση. Τέλος, μπορεί να συνδέεται με το στρες του παιδιού για το σχολείο. Θα καταλάβετε, ωστόσο, ότι πρόκειται για ψυχογενές σύμπτωμα αν τα συμπτώματα παρουσιάζονται μόνο όταν πλησιάζει η ώρα για να πάει σχολείο.

Βήχει
Αν και γενικά δεν χρειάζεται να απουσιάζει από το σχολείο, κάθε παιδί που βήχει θα πρέπει να εξεταστεί από τον παιδίατρο για να διαπιστωθεί αν ο βήχας οφείλεται σε ίωση, λοίμωξη ή αλλεργία. Επίσης, ο παιδίατρος θα ελέγξει αν υπάρχουν ακροαστικά όπως στην περίπτωση βρογχίτιδας, δίνοντας τις κατάλληλες οδηγίες. Επειδή, πάντως, ο βήχας αποτελεί συνηθισμένο σύμπτωμα ίωσης, αν το παιδί είναι μικρό και δεν ξέρει να βάλει το χεράκι του μπροστά όταν βήχει, είναι καλύτερα να το κρατήσετε σπίτι για να μην κολλήσει και τ’ άλλα παιδάκια. Κάποιες φορές το παιδί μπορεί να έχει αναρρώσει από την ίωση και να εξακολουθεί πού και πού να βήχει (γιατί γενικά ο βήχας αργεί να εξαλειφθεί). Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να επιστρέψει στο σχολείο. Μπορεί επίσης να πάει σχολείο αν ακολουθεί κάποια αγωγή με εισπνεόμενα ή άλλα φάρμακα και ο βήχας του είναι γενικά καλύτερα. Αν όμως έχει κρίση άσθματος ή λοίμωξη του κατώτερου αναπνευστικού (π.χ. βρογχίτιδα ή βρογχιολίτιδα) είναι προτιμότερο να καθορίζει ο παιδίατρος αν θα πάει το παιδί στο σταθμό ή στο σχολείο.

Τι κάνουμε στη φάση της ανάρρωσης
Αν η γενικότερη κατάσταση του παιδιού φαίνεται να βελτιώνεται, σημαίνει ότι βρίσκεται σε φάση ανάρρωσης. Αν δεν έχει πυρετό και η γενική του κατάσταση είναι καλή, μπορεί να επιστρέψει στο σχολείο ακόμα κι αν δεν έχουν εξαφανιστεί (αλλά τουλάχιστον έχουν υποχωρήσει) όλα τα συμπτώματα π.χ. βήχας ή μυξούλες. Αν όμως κατά τη φάση ανάρρωσης βλέπετε ότι τα συμπτώματα αντί να υποχωρούν επιμένουν ή χειροτερεύουν, το παιδί είναι άτονο και ανόρεχτο ή εμφανίζεται απότομη επιδείνωση έπειτα από μια περίοδο προσωρινής ύφεσης των συμπτωμάτων, όχι μόνο δεν πρέπει να στείλετε το παιδί στο σχολείο αλλά επιβάλλεται να επισκεφτείτε αμέσως τον παιδίατρο γιατί πιθανόν να έχει υποτροπή. Αν πάλι πρόκειται για λοιμώδη νόσημα (π.χ. ανεμοβλογιά) θα πρέπει να κρατηθεί το παιδί σε απόσταση για 8-10 ημέρες από την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων.

ΣΤΟ ΓΙΑΤΡΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΑΝ:


Είναι κάτω από δώδεκα μηνών και έχει πυρετό.
Έχει πυρετό για πάνω από 72 ώρες.
Έχει πυρετό πάνω από 39 ή παρατεινόμενο πυρετό.
Έχει πυρετό και εξάνθημα.
Είναι άτονο ή ανόρεχτο ή έχει υπνηλία.
Είναι ανήσυχο ή ευερέθιστο ή αν είναι μωρό κλαίει συνέχεια.
Έχει σημάδια αφυδάτωσης (στεγνή γλώσσα χωρίς σάλιο, ξηρό δέρμα).
Έχει επεισόδιο πυρετικών σπασμών
Βήχει επίμονα ή έχει δύσπνοια.
Έχει κοιλιακό άλγος.

Mε τη συνεργασία των Παιδιάτρων Άννας Αλημαντήρη και Γιώργου Μουστάκα.
rethymnoguide.gr

Συμβουλές για διδασκαλία της διατροφής στο σχολείο

«Όταν οι εκπαιδευτικοί καταλάβουν ότι οι καλά διατρεφόμενοι μαθητές μαθαίνουν πιο γρήγορα θα αυξηθούν οι πιθανότητες να ενσωματωθεί η διατροφή ως μάθημα στην τάξη.»

Μοναχοπαίδια: Το σύνδρομο του μικρού πριγκηπόπουλου

Αλήθειες, μύθοι, στερεότυπα, προκαταλήψεις, υπόνοιες... σχεδόν τα πάντα έχουμε ακούσει για το θέμα «μοναχοπαίδι». Συγκεκριμένα: «Λίγο πριν το μεσημέρι, οι μητέρες έχουν έρθει στο νηπιαγωγείο να πάρουν τα παιδιά τους, στέκονται και παρακολουθούν τα τέκνα τους να παίζουν. Ο Ορφέας, πέντε ετών, κάθεται στην γωνία του δωματίου με τα παιχνίδια, ενός χώρου που είναι άνετα και ευχάριστα διαρρυθμισμένος. Έχει μπροστά του το κουτί με τα τουβλάκια του «Λέγκο» και είναι εντατικά απασχολημένος με το χτίσιμο ενός πύργου. Κάποια στιγμή έρχεται ένα άλλο αγόρι του αρπάζει το κουτί και θέλει, όπως φαίνεται, να προκαλέσει καυγά. Ο Ορφέας τον παρακαλεί ησύχως και ήρεμα να του δώσει πίσω τα τουβλάκια, αλλά συνεχίζει ταυτόχρονα να κάθεται φοβισμένος στην γωνιά του». Οι μητέρες που παρακολούθησαν αυτή την σκηνή είναι όλες σύμφωνες «Ε, τι να γίνει... είναι βλέπεις, μοναχοπαίδι!!». Που σημαίνει, δεν έχει μάθει να τα βγάζει πέρα, να αμύνεται, να συναναστρέφεται με συνομηλίκους, κάθεται και τα δέχεται όλα.

Στον αντίποδα όμως και ανάλογα τα παιδιά, παρατηρούνται και οι εξής αντιδράσεις: «Μία παρέα από παιδάκια παίζει σ’ ένα σκάμμα με άμμο. Επικρατεί μεγάλη φασαρία. Οι μικροί οικοδόμοι είναι στο στοιχείο τους. Μεσ’ στην δουλειά δεν προσέχουν ποιος παίρνει ποιανού το φορμάκι, ποιανού το φτυάρι. Δε τους νοιάζει το «δικό μου» και το «δικό σου». Μόνο η Χαρούλα απαιτεί τα δικά της εργαλεία. Δεν δανείζει τίποτα. Εκείνη όμως, φυσικά δανείζεται και χρησιμοποιεί τα φορμάκια των άλλων παιδιών - χωρίς να τα ρωτήσει- και αυτό προκαλεί τις διαμαρτυρίες τους». Οι γονείς από τα παγκάκια όπου κάθονται, ψιθυρίζουν μεταξύ τους: «Ε, τι να γίνει......είναι, βλέπεις, μοναχοπαίδι!» Που αυτό σημαίνει ότι εδώ η Χαρούλα δεν λαμβάνει υπόψην κανέναν, είναι ακοινώνητη, εγωίστρια, δεν έμαθε να μοιράζεται τα πράγματα της, τα θέλει όλα για τον εαυτό της. Τυπικό μοναχοπαίδι.

Στην δεκαετία του ’70 ένα σλόγκαν έλεγε: «Κάθε παιδί έχει το δικαίωμα να αποτελεί καρπό της επιθυμίας των γονιών του!». Αρκετές δεκαετίες μετά και στα χρόνια που ακολούθησαν με την διευκόλυνση του αντισυλληπτικού χαπιού τα παιδιά που γεννιόντουσαν ήτανε όντως καρποί ώριμης σκέψης των γονέων και κατά συνέπεια επιθυμητά. Τα παιδιά αυτά γεννήθηκαν από πολύ αγάπη και έρωτα. Ο αριθμός των παιδιών που αποκτούσαν οι οικογένειες άρχισε να μειώνεται αισθητά. Στις δεκαετίες του 1929, 1930 ένας μέσος όρος αριθμός παιδιών σε μία οικογένεια ήταν τα 6-8 αδέρφια. Πολύ αργότερα ο αριθμός των παιδιών μειώθηκε στα 2-3 και πλέον συναντούμε πολύ συχνά μεγαλύτερο αριθμό οικογενειών που έχουν αποκτήσει ένα παιδί. Τα μοναχοπαίδια σε μία οικογένεια είναι αισθητά, όχι μόνο στην εποχή που διανύουμε αλλά ιδιαίτερα έντονα είναι εδώ και 20 με 30 χρόνια. Ακόμη τα μοναχοπαίδια συνεχίζουν να αποτελούν μειονότητα συγκριτικά με εκείνα που έχουν αδέρφια, το ποσοστό όμως αυξάνεται συνεχώς. Καθώς ο αριθμός των παιδιών μειώνεται παράλληλα παρατηρείται και διαφορετική ποιότητα στην οικογενειακή ζωή και διαφορετική ένταση στην σχέση μητέρας –παιδιού. Τα παιδιά που προέρχονται έπειτα από συνειδητή απόφαση και των δύο είναι περισσότερο ευπρόσδεκτα από τους γονείς τους και επιπλέον τα μοναχοπαίδια δέχονται περισσότερη προσοχή και φροντίδα. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι συντρέχει κίνδυνος αρνητικής διαπαιδαγώγησης προς το παιδί.

Η ισορροπία

Το μοναχοπαίδι είναι το μόνο μέλος της οικογένειας που ανήκει στην «ομάδα των παιδιών». Αυτό έχει δύο ερμηνείες. Δηλαδή, μπορεί να σημαίνει ταυτόχρονα ότι πρακτικά τα παιχνίδια που υπάρχουν στο σπίτι είναι όλα δικά του και δεν χρειάζεται να τα μοιραστεί με κανέναν, αλλά και ότι δεν έχει στην καθημερινότητα ένα σύντροφο για τα παιχνίδια του κοντά στην ηλικία του, με παρόμοια ενδιαφέροντα και αντοχές. (mamakid.gr)

Το ίδιο συμβαίνει και στη σχέση του με τους γονείς. Ο χρόνος, οι αντοχές, η διάθεση, τα χρήματα που έχουν διαθέσιμα αφιερώνονται σ’ αυτό το ένα και μοναδικό παιδί και αυτό παρατηρείται όχι μόνο από τους γονείς αλλά από όλη την ευρεία οικογένεια. 

Το πρώτο παιδί, το πρώτο εγγόνι, το πρώτο ανίψι... το οποίο μπορεί να συνεχίσει για αρκετό καιρό ακόμα να συντηρεί τα πρωτεία χωρίς να θέλει κάποιος άλλος να συμμετάσχει σ’ αυτό είναι κάτι που χαρακτηρίζει πολλά παιδιά. Την εγκαθιδρύουν, την επιζητούν διότι πολύ απλά τους έχει δοθεί από όλους τους σημαντικούς τους οικείους. Εάν παρατηρήσουμε στο οικείο μας περιβάλλον είναι πολύ πιθανό να συναντήσουμε τέτοιες καταστάσεις που ένα πρωτότοκο, ή ένα μοναχοπαίδι κερδίζει την πλήρη και πιστή αφοσίωση όλων όσων τον περιστοιχίζουν. Η υπερπληθώρα υλικών αναγκών, οι ατέλειωτες και αμέτρητες χάρες (δίχως όρια), η μη κατανομή ευθύνης μπορεί εύκολα να οδηγήσουν ένα παιδί να ζει για πολύ καιρό μέσα σε μία πολύ όμορφη και προστατευτική γυάλα που στην ενήλικη ζωή το περιεχόμενο έξω από αυτήν την γυάλα μπορεί να τρομάξει και η εικόνα του να είναι αρκετά σκληρή για αυτό το παιδί που έζησε και μεγάλωσε με πολύ ιδιαίτερη εύνοια. 

Συναντάμε γονείς που σκληραγωγούν με έντονο τρόπο το παιδί τους μόνο και μόνο για να τα βγάλει πέρα μόνο του, να είναι αυτάρκη και χειραφετημένο. Ναι μεν ζούνε μέσα από αυτό το παιδί –το ένα και μοναδικό τους!!- αλλά ταυτόχρονα γίνονται σκληροί, χωρίς πολλές έντονες συναισθηματικές εκδηλώσεις (για να μην καλομάθει!) υπό τον φόβο μεγαλώνοντας αυτό το παιδί να καταφέρει να γίνει δυναμικό και αυτόνομο. 

Νεότερες κυρίως αμερικάνικες μελέτες γύρω από τα μοναχοπαίδια, καταρρίπτουν τις παλιές αρνητικές κριτικές και επισημαίνουν και θετικές ιδιότητες στα μοναχοπαίδια. Είναι περισσότερο αυτόνομα, περισσότερο έξυπνα, φιλικά στην επαφή τους με τρίτους απ’ ότι τα παιδιά που έχουν αδέρφια. Μην ξεχνάμε ότι στις μέρες μας οι περισσότεροι από τους νέους γονείς ενημερώνονται, διαβάζουν , ρωτούν ειδικούς πάνω σε αντίστοιχα θέματα και έχουν την γνώση να κάνουν το καλύτερο δυνατό που μπορούν. Εξάλλου όπως είπαμε και παραπάνω το μεγαλύτερο ποσοστό των παιδιών αυτών γεννιέται με κοινή απόφαση των γονέων του και με αρκετή αγάπη. Τα μοναχοπαίδια έχουν την ικανότητα –μεγαλώνοντας- να αντιλαμβάνονται την ιδιαίτερη προσοχή που τους αποδίδεται και η οποία τους δημιουργεί αντιφατικά συναισθήματα και διλλήματα. Ένα 15χρονο αγόρι αναφέρει: «Το μοναχοπαίδι δέχεται υπερβολικά πράγματα από όλους, πολλές φορές η αγάπη αυτή καταντά βάρος». Ενώ μία 17χρονη λέει: «Μεγάλωσα σαν να ήμουν κάτω από μεγεθυντικό φακό, ότι έκανα καλά φάνταζε ακόμα καλύτερο και ότι άσχημο, το έκαναν να φαίνεται χειρότερο και πιο τραγικό απ’ ότι πραγματικά ήταν». Εδώ οι γονείς χρειάζεται να συμπεριφέρονται με τρόπο που να δείχνει στο παιδί τους ότι δεν αποτελεί το επίκεντρο της ζωής τους. Είναι αρκετά μεγάλη παγίδα αυτό, δημιουργεί περιέργους συναισθηματικούς δεσμούς ανάμεσα στους γονείς και στο παιδί. Δεσμοί που μπορεί να αποβούν στο μέλλον τους δύσκολοι ιδίως στην προσωπική ζωή και εξέλιξη του παιδιού. 

Για κάθε άνθρωπο που βιώνει την ευλογία να γίνει γονιός τα συναισθήματα, οι σκέψεις απογειώνονται. Είναι μία μοναδική και υπέροχη εμπειρία που εκεί ακριβώς τα όρια, οι εκδηλώσεις χαράς, θαυμασμού και συγκίνησης είναι στο απόγειο. Οι περισσότεροι (για να μην πούμε όλοι) γονείς όταν κρατούν στην αγκαλιά τους το μωρό τους δεν υπάρχει κανόνας και πρέπει που είναι να ακολουθήσουν. Θα καλομάθουν, θα αφήσουν ανοιχτά τα όρια τους, θα παρασυρθούν σε κάτι όμορφο και υγιή που ήρθε στην ζωή τους. Οπότε είναι πάντα εύλογο και εύστοχο να είμαστε επιεικής μ’ αυτή την νέα κατάσταση και σιγά-σιγά οι οριοθετήσεις, οι συνέπειες και οι σωστές διαπαιδαγωγήσεις θα πάρουν τον δρόμο τους. Εκείνο που έχει κυρίως πρωταρχική σημασία για τους γονείς είναι να διασφαλίσουν στο μοναχοπαίδι τους τις κοινωνικές επαφές που το ίδιο χρειάζεται ώστε να καλύψει την έλλειψη των αδερφικών σχέσεων. Τα παιδιά χρειάζεται να συναναστρέφονται με παιδιά! Χρειάζεται να βρίσκονται με συνομήλικα παιδιά σε όλες τις φάσεις της ανάπτυξης τους. Στην γειτονιά, σε φιλικά σπίτια, σε πάρκα, σε παιδικούς σταθμούς, στο νηπιαγωγείο.

Κύρια χαρακτηριστικά των πρωτότοκων/μοναχοπαίδια

Συχνά, η αρκετή ενασχόληση των γονιών με το μοναχοπαίδι τους το κάνει να έχει γρήγορη ανάπτυξη, να φτάνει γρήγορα τα αναπτυξιακά ορόσημα, να είναι ένα παιδί εύστροφο και το οποίο έχει εξελίξει πολύ τα ταλέντα του. Τα μοναχοπαίδια –σχεδόν- αγγίζουν την τάση της τελειομανίας, κυνηγούν την επιτυχία, που τις περισσότερες φορές τα καταφέρνουν, (με όποιο τίμημα και κόστος μπορεί να έχει αυτό για εκείνους) αλλά δυσκολεύονται πολύ να διαχειριστούν την αποτυχία. Συνήθως, είναι δυναμικοί και ανεξάρτητοι χαρακτήρες, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να είναι εσωστρεφείς και ευαίσθητοι στην κριτική. 

Υπάρχουν έρευνες που αποδεικνύουν ότι οι επιτυχημένοι επαγγελματίες ή οι πρωτοπόροι επιστήμονες ήταν μοναχοπαίδια, αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και μελέτες που αποκαλύπτουν πόση πίεση ασκείται σε ένα μοναχοπαίδι που καλείται να σηκώσει όλο το «φορτίο» των γονιών του, που σημαίνει τις προσδοκίες τους, την πίεση και τις αγωνίες τους για το ίδιο.

Παρόλο που οι ταμπέλες «εγωιστής», «κακομαθημένος» και άλλες, δεν σημαίνει ότι χαρακτηρίζουν απαραίτητα τα μοναχοπαίδια, είναι γεγονός ότι, ακόμη και ως ενήλικες, έχουν μια δυσκολία στις σχέσεις τους με τους συνομήλικούς τους, καθώς δεν έχουν βιώσει τις αντίστοιχες φυσικές διεργασίες ως παιδιά. (mamakid.cr).

Για τον γονέα το «μοναχοπαίδι του» είναι το μονάκριβο ένα του, ο θησαυρός του και μέχρις αυτό να ενηλικιωθεί ελλοχεύουν αρκετοί εσωτερικοί φόβοι στους γονείς για το μεγάλωμα του. Συνήθως οι συναντήσεις των παιδιών με τους φίλους τους οργανώνονται από τα ίδια τα παιδιά και κατά προτίμηση τηλεφωνικά. Εάν όμως οι μητέρες τους βρίσκονται στο σπίτι και μπορούν, θεωρείται δεδομένο από τις ίδιες ότι θα πρέπει να τα μεταφέρουν εκείνες με το αυτοκίνητο τους ακόμα και αν η απόσταση είναι αρκετά μικρή και το παιδί σχολικής ηλικίας μπορεί να πάει μόνο του!! Αρκετές μητέρες υποχωρούν αμέσως μπροστά στις επιθυμίες των παιδιών τους, είτε γιατί θέλουν με οποιονδήποτε τρόπο να τα εξυπηρετήσουν , είτε φοβούμενες οι ίδιες τους κινδύνους που υπάρχουν..... Αρκετά στοιχεία που μέχρι πρότινος τα συναντούσαμε κυρίως στην συμπεριφορά των γονέων με μοναχοπαίδια πλέον τα συναντάμε και σε γονείς με περισσότερα παιδιά, όπως η «υπερπροστατευτική μητέρα».

Τι συναισθήματα κρύβονται άραγε στην ψυχολογία των γονέων που έχουν ένα παιδί;; Κυριαρχεί ο φόβος, η ενοχή, η έντονη αγωνία, ο πανικός. Πλέον οι γονείς προσπαθούν να κάνουν τα πάντα για να σταματήσει το κλάμα του παιδιού τους επειδή έχουν τα παραπάνω αισθήματα. Το παιδοκεντρικό μοντέλο ανατροφής εξαρτάται άμεσα από την μεγάλη σημασία που έλαβε για την ζωή των γονιών η επιθυμία του παιδιού. Αρκετοί γονείς λένε: «Κάτι που δεν μπορούσα να το έχω εγώ στα παιδικά μου χρόνια, πρέπει οπωσδήποτε να μπορεί να το απολαύσει το δικό μου παιδί σήμερα...». Έχουν την ανάγκη να προσφέρουν στα παιδιά τους όσα εκείνοι στερήθηκαν στην παιδική τους ηλικία και μ’ αυτόν τον τρόπο προσφέροντας τους ότι μπορούν και κατέχουν, επουλώνουν τα δικά τους «τραυματικά κομμάτια του παρελθόντος τους». Ο Ulrich Beer (1994) στο βιβλίο του «Η κοινωνία των παιδιών δίχως αδέρφια» αναφέρει την φιλοσοφία της ζωής η οποία περιορίζει τους στόχους αυτοπραγμάτωσης στο «Πάρε! Πάρε! Πάρε!» «Είσαι το πολυτιμότερο στον κόσμο, τα πάντα είναι στην διάθεση σου, πάρε λοιπόν ότι μπορείς!»... Έχει διαπιστωθεί ότι τα παιδιά της σημερινής κοινωνίας εμφανίζονται περισσότερο ανικανοποίητα, κορεσμένα και πιο κλεισμένα στον εαυτό τους απ’ ότι τα παιδιά των πιο αδύναμων οικονομικά κοινωνιών. Σήμερα τα παιδιά κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής τους δέχονται πολύ περισσότερη προσοχή και φροντίδα απ΄’ ότι παλιότερα. 

Κατά καιρούς γίνονται διάφορες έρευνες όπου οι ειδικοί ασχολούνται με τις ιδιότητες του χαρακτήρα των παιδιών χωρίς αδέρφια. Το θετικό είναι ότι οι εκτιμήσεις από τις έρευνες αυτές δεν είναι πια τόσο μονοσήμαντα υποτιμητικές και αρκετοί ερευνητές δείχνουν ότι τα μοναχοπαίδια δεν χρειάζεται να προβάλλονται ούτε θετικά αλλά ούτε και αρνητικά, σαν κάτι μεμονωμένο, ξεχωριστό. 

Συγκεκριμένα κάποιες έρευνες αποδεικνύουν ότι:

-Τα παιδιά είναι επικεντρωμένα στους γονείς και προσανατολισμένα στους μεγάλους περισσότερο από τα παιδιά που έχουν αδέρφια.

-Είναι αδύναμα και κάποιες φορές μοναχικά, υπάρχει φόβος στις επαφές του (το οποίο δεν το εκδηλώνουν πάντα), δεν μοιράζονται εύκολα τα πράγματα τους.

-Δεν συναγωνίζονται.

-Δυσκολεύονται στην προσαρμογή.

-Ωριμάζουν πρώιμα και είναι «μικρομέγαλα».

-Παρουσιάζουν φιλαυτία και εγωισμό.

-Είναι νευρικά, ευερέθιστα, θυμώνουν και εκφράζουν επιθετικότητα.

-Ανησυχούν, φοβούνται και αγωνιούν πιο πολύ από τα παιδιά που έχουν αδέρφια.

Κάποιες άλλες όμως περισσότερο νεοσύστατες έρευνες αποδεικνύουν τα εξής:

-Ότι είναι ανεξάρτητα, εξοπλισμένα με περισσότερη αυτοπεποίθηση.

-Δεν είναι μοναχικά, αλλά μάλλον κοινωνικά..

-Είναι πιο συνεργάσιμα από τα παιδιά που έχουν αδέρφια.

-Έχουν αρχηγικές ιδιότητες, είναι έξυπνα, με μεγάλες ικανότητες απόδοσης και πολλές επιτυχίες.

-Μπορούν να προσαρμόζονται όπως και τα παιδιά με αδέρφια.

-Παρουσιάζουν λιγότερα προβλήματα ή διαταραχές στην συμπεριφορά τους από τα παιδιά με αδέρφια.

-Δεν είναι εγωιστικά.

-Δεν είναι πιο χαρούμενα ή πιο ευτυχισμένα από τα παιδιά με αδέρφια.

-Τους διασκεδάζει περισσότερο με το να καταπιάνονται με κάτι, είναι πιο εύθυμα και πιο αισιόδοξα από τα παιδιά με αδέρφια!!

Όπως βλέπουμε οι απόψεις έντονα διίστανται, παίζει ρόλο η κάθε κοινωνία και οι διαφορετικές της θέσεις αλλά και η τάση των γονέων που ολοένα δίνουν μεγαλύτερη προσοχή στην διαπαιδαγώγηση τους ως προς το παιδί.

Τι θα πρέπει να έχουμε στο νου μας

-Τα μοναχοπαίδια γαντζώνονται στο γονεικό μέλος του αντίθετου φύλου. Ένας χωρισμός των γονέων τον βιώνουν πολύ βαριά. Έτσι δεν βρίσκουν σχεδόν καμία ικανοποίηση σε ένα γάμο στην ενήλικη ζωή τους.

-Η φυσιολογική ανάπτυξη του παιδιού εξασφαλίζεται όταν ο γάμος των γονιών είναι σταθερός, όταν εκείνοι δεν θέτουν στο παιδί υπερβολικά υψηλές απαιτήσεις, όταν δεν το υπερπροστατεύουν και όταν του εξασφαλίζουν αρκετές εξωοικογενειακές επαφές.

-Οι γονείς με μοναχοπαίδια κατέχονται γενικά από περισσότερους φόβους. Είναι όμως και πιο προσεκτικοί και ξοδεύουν χρόνο και χρήμα για το παιδί τους. Το θετικό αποτέλεσμα που απορρέει από εδώ είναι ότι τα παιδιά καλλιεργούν περισσότερο τις πνευματικές τους ικανότητες και παρουσιάζουν πιο ώριμα δείγματα συμπεριφοράς.

Να αποφεύγετε:

-Να μεγαλώνει το παιδί αποκλειστικά και μόνο ανάμεσα σε μεγάλους.

-Να του παρέχονται ανεξέλεγκτα υλικά αγαθά χωρίς μέτρο και λογική.

-Να δημιουργεί συναισθηματική αλληλεξάρτηση και να επιβαρύνετε το παιδί από τις φιλοδοξίες και τα οράματα των γονέων (Καππάτου Α.)

Τα παιδιά είναι να ανήκουν με παιδιά

Στην πράξη δεν είναι τόσο δύσκολο να αφήσουμε το μοναχοπαίδι να μεγαλώσει σε μία κοινότητα από παιδιά. Φεριπείν το παιδί του γείτονα μας είναι ίσως τόσο μόνο όσο μπορεί να νιώθει οποιοδήποτε παιδί. Συχνά ένα μοναχοπαίδι –λόγω ότι μπορεί να μην το έχει μάθει- δημιουργεί φασαρίες όταν πρόκειται να συνδεθεί με άλλα παιδιά, αυτές οι φασαρίες όμως μπορούν να υπερνικηθούν με πολύ υπομονή και αγάπη. «Ένα πεντάχρονο αγοράκι τρόμαξε όταν έπρεπε για πρώτη φορά να παίξει με τ’ άλλα παιδιά στο Νηπιαγωγείο. Χωρίς να μιλάει καθόταν μόνο του και άρχιζε να κλαίει όταν η νηπιαγωγός το καλούσε να παίξει και εκείνο. Όταν το άφησε ήσυχο, το παιδί παρατηρούσε στην αρχή το παιχνίδι των άλλων παιδιών που για το ίδιο το μοναχοπαίδι κάτι τέτοιο ήταν ασυνήθιστο. Μετά από κάποιες ημέρες αφού δέχονταν πολύ φιλικές προσκλήσεις για συμμετοχή στο παιχνίδι ξεπέρασε τους φόβους του και συμμετείχε...»

«Όταν τα πρωτεία είναι έντονα και ισχυρά στην ζωή ενός ανθρώπου είτε έχει μεγαλώσει σε πλαίσιο με αδέρφια, είτε όχι χρειάζεται πολύς χρόνος, αρκετή ματαίωση και ρίσκο έως ότου καταλάβει το μεγαλείο του μοιράζεσθαι»

Δήμητρα Βαϊτσου

(Σύμβουλος ψυχικής υγείας- οικογενειακή ψυχοθεραπεία)

Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ

Πρέπει να λέμε οχι στο παιδί?

Όχι, μια λέξη τόσο μικρή, αλλά τόσο σημαντική… Όσο δύσκολο και αν είναι να ειπωθεί αυτή η μικρή λεξούλα από τους γονείς, είναι σημαντικό να κατανοήσουν πως όχι, στην πραγματικότητα δεν σημαίνει τιμωρία.

Το παιδί σας είναι χαρισματικό?

Σίγουρα το παιδί σας είναι έξυπνο, μαθαίνει γρήγορα και αναπτύσσεται με εντυπωσιακούς ρυθμούς. Μπορεί όμως να είναι κάτι παραπάνω;

Δρόμος επικοινωνίας με το μωρό σας

Είναι ατελείωτοι οι δρόμοι επικοινωνίας με ένα μωρό και κάθε γονιός «ταξιδεύει» περισσότερους από έναν. Να κάποιοι δρόμοι που μπορεί να θέλετε να δοκιμάσετε τώρα ή στους επόμενους μήνες:

Σχολιάζετε συνεχώς το τι κάνετε. 

Μην κάνετε καμιά κίνηση, τουλάχιστον όταν είστε γύρω από το μωρό σας, χωρίς να μιλήσετε γι` αυτήν. Αφηγηθείτε τη διαδικασία του ντυσίματος: «Τώρα βάζω την πάνα σου… να και το μπλουζάκι πάνω από το κεφάλι σου… τώρα κουμπώνω την ποδιά σου». Στην κουζίνα, περιγράψτε το πλύσιμο των πιάτων ή τα μπαχαρικά που βάζετε στη σάλτσα της μακαρονάδας, γενικά την όλη διαδικασία. Κατά τη διάρκεια του μπάνιου, εξηγήστε του για το σαπούνι και το ξέβγαλμα και ότι το σαμπουάν κάνει τα μαλλιά να λάμπουν και να είναι καθαρά. Δεν πειράζει αν το μωρό σας δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το τι ακριβώς λέτε. Οι περιγραφές για την κάθε διαδικασία σας βοηθούν να μιλάτε συνέχεια και το μωρό να ακούει, οδηγώντας το έτσι στο «μονοπάτι» της αντίληψης.

Κάντε του πολλές ερωτήσεις. 

Μην περιμένετε μέχρι το μωρό να μπορεί να δώσει απαντήσεις για να αρχίσετε εσείς να κάνετε ερωτήσεις. Φανταστείτε τον εαυτό σας ως ρεπόρτερ και το μωρό σας ως μια συναρπαστική προσωπικότητα που σας παραχωρεί συνέντευξη. Οι ερωτήσεις μπορεί να ποικίλουν ανάλογα με τη μέρα σας, για παράδειγμα μπορείτε να ρωτάτε: «Θα ήθελες να φορέσεις το κόκκινο παντελόνι ή την πράσινη φόρμα;» ή «Ο ουρανός δεν έχει ένα όμορφο μπλε χρώμα σήμερα;» ή «Να αγοράσω φασολάκια σήμερα ή μπρόκολο;» Σταματήστε για να ακούτε την απάντηση (μια μέρα το μωρό σας θα σας εκπλήξει με μια απάντηση) και μετά δώστε και η ίδια μια απάντηση δυνατά («Μπρόκολο; Καλή επιλογή!»)

Δώστε στο μωρό μια ευκαιρία. 

Οι έρευνες δείχνουν ότι τα βρέφη που οι γονείς τους μιλούν με αυτά και όχι σε αυτά, μαθαίνουν να μιλούν νωρίτερα. Δώστε στο μωρό την ευκαιρία να γουργουρίσει, να κελαρύσει ή να προλάβει να χαχανίσει. Στα συνεχή σας σχόλια, σιγουρευτείτε ότι αφήνετε κάποια κενά για τα σχόλια του μωρού σας.

Μιλήστε απλά- κάποιες φορές. 

Αν και αυτή τη στιγμή, το μωρό σας πιθανόν να μην ευχαριστιόταν με μια απαγγελία Σεφέρη ή Ελύτη ή με μια ανάλυση για την οικονομική κατάσταση της χώρας, σίγουρα θα θέλετε να το μάθετε μεμονωμένες λέξεις. Έτσι, κάποιες φορές τουλάχιστον, κάντε μια συνειδητή προσπάθεια να χρησιμοποιείτε απλές προτάσεις και λέξεις όπως: «Δες το φως», «Γεια σου», «Τα δαχτυλάκια του μωρού, τα ποδαράκια του μωρού» και «Ωραίο σκυλάκι».

Βάλτε στην άκρη τις αντωνυμίες.

Είναι δύσκολο για ένα μικρό μωρό να καταλάβει ότι τα «εγώ» ή «εσύ» μπορεί να είναι η μαμά ή ο μπαμπάς ή η γιαγιά ή ακόμη το ίδιο το μωρό, ανάλογα με το ποιος μιλάει. Τον περισσότερο καιρό να αναφέρεστε στον εαυτό σας ως «μαμά» (ή πείτε «μπαμπάς» ή «γιαγιά») και στο μωρό σας με το όνομά του: «Τώρα η μαμά θα αλλάξει την πάνα του Κωστάκη».

Υψώστε τον τόνο της φωνής σας. 

Τα περισσότερα μωρά προτιμούν μια διαπεραστική φωνή, κάτι που ίσως εξηγεί γιατί οι φωνές των γυναικών είναι από τη φύση τους πιο υψηλές κατά μια ή δυο οκτάβες, όταν απευθύνονται στα μωρά τους.. Δοκιμάστε να υψώσετε τον τόνο της φωνής σας όταν μιλάτε απευθείας στο μωρό και παρακολουθήστε την αντίδρασή του. (Μερικά μωρά προτιμούν έναν χαμηλότερο τόνο. Πειραματιστείτε για να δείτε ποιος ταιριάζει στο μωρό σας.)

Μείνετε στο εδώ και τώρα. 

Αν και μπορεί να συλλογίζεστε πάνω στα πάντα και να τα λέτε στο μωρό σας, για κάποιο διάστημα το μωρό σας θα δείχνει να μην καταλαβαίνει όσα λέτε. Καθώς η αντίληψή του αναπτύσσεται, θα θέλετε να περιοριστείτε σε αυτό που το μωρό μπορεί να δει ή στο αίσθημα που δοκιμάζει αυτή τη στιγμή. Ένα μικρό μωρό δεν έχει μνήμες του παρελθόντος ή αντίληψη του μέλλοντος.

Μιμηθείτε το.

Τα μωρά λατρεύουν το αίσθημα κολακείας που συνοδεύει τη μίμηση. Όταν ένα μωρό γουργουρίζει, γουργουρίστε του. Όταν το μωρό λέει ένα «ααα», πείτε το και εσείς. Η μίμηση θα γίνει γρήγορα ένα παιχνίδι που θα αρέσει και στους δυο και που θα βγάλει τα θεμέλια που να μιμείται το μωρό σας τη γλώσσα που χρησιμοποιείτε.

Ρίξτε το στη μουσική.

Μην ανησυχείτε αν δεν μπορείτε να τραγουδήσετε καλά. Τα βρέφη είναι βεριβόητα για το ότι δεν κάνουν διακρίσεις, όταν πρόκειται για μουσική. Θα τους αρέσει αυτό που τραγουδάτε, είτε είναι ένα κλασικό κομμάτι από μια παλιά παράσταση είτε είναι μια καινούργια επιτυχία ή μια ανοησία που τη βάλατε σε έναν γνωστό σκοπό. Αν η ευαισθησία σας (ή η ευαισθησία του γείτονα) σας δημιουργεί αναστολές στο να πείτε ένα τραγούδι, τότε κάποιο παιδικό τραγουδάκι κάνει ό, τι πρέπει για τη δουλειά που το θέλετε. Τα περισσότερα παιδικά τραγουδάκια μαγεύουν ακόμη και τα βρέφη (πάρτε κάποιους δίσκους με παιδικά τραγούδια αν δε σας βοηθάει η μνήμη σας). Και αν τα συνοδέψετε με χειρονομίες, αν ξέρετε ή αν μπορείτε να επινοήσετε κάποιες, η ευχαρίστηση του μωρού θα είναι διπλή. Το μωρό σας θα σας δώσει σύντομα να καταλάβετε ποια είναι τα αγαπημένα του τραγουδάκια και ποια θα περιμένει από σας να τα τραγουδήσετε ξανά και ξανά.

Διαβάστε του δυνατά. 

Αν και στην αρχή οι λέξεις δε θα έχουν κανένα νόημα, δεν είναι ποτέ νωρίς να αρχίσετε να διαβάζετε στο μωρό σας κάποια απλά ποιηματάκια για παιδιά. Όταν δεν έχετε τη διάθεση για μωρουδίστικες κουβέντες και αποζητάτε και εσείς κάποια ερεθίσματα επιπέδου που μπορούν να ανταποκριθούν σε ενηλίκους, μοιραστείτε την αγάπη σας για τη λογοτεχνία (τις συνταγές, το κουτσομπολιό ή την πολιτική)με το μικρό σας, διαβάζοντας αυτό που σας αρέσει δυνατά.

Τα σήματα που σας στέλνει το μωρό. 

Η ακατάπαυστη φλυαρία και το τραγούδι μπορεί να είναι κουραστικά για τον οποιονδήποτε, ακόμη και για ένα βρέφος. Όταν το μωρό σας δείχνει να μην προσέχει τα παιχνίδια σας με τις λέξεις, όταν κλείνει ή γυρίζει αλλού τα μάτια του, όταν γίνεται ανήσυχο ή ιδιότροπο ή δείχνει με οποιονδήποτε άλλον τρόπο ότι έχει βαρεθεί, αφήστε το να ξεκουραστεί.

Πηγή: «Τι να περιμένεις τον πρώτο χρόνο του μωρού σου» A. Eisenberg/H. E. Murkoff/S. E. Hathaway

Αναδημοσίευση από το Babybaby.gr

Οδηγός επιβίωσης για καινούργιους μπαμπάδες

H άφιξη ενός μωρού προκαλεί ευτυχία, ενθουσιασμό αλλά και ανησυχία. Η ανασφάλεια, οι φόβοι αλλά και η ανησυχία για τις νέες ευθύνες του γονιού είναι φυσιολογικές αντιδράσεις και εάν μερικές φορές αισθάνεστε χαμένος και ανάξιος γονιός, μπορείτε να παρηγορηθείτε από το γεγονός ότι εκατομμύρια νέοι πατεράδες αισθάνθηκαν ακριβώς το ίδιο και είναι απόλυτα φυσιολογικό. Διαβάστε τον οδηγό babybaby.gr για τον νέο πατέρα και ελπίζουμε η καθοδήγηση μας στο νέο ρόλο σας να βοηθήσει να αντεπεξέλθετε επιτυχώς, χωρίς άγχος!

Πώς να γίνετε ο τέλειος νέος μπαμπάς

Τώρα που είστε μπαμπάς, όλοι περιμένουν από σας να αρχίσετε να συμπεριφέρεται σαν πατέρας! Μερικά μαθήματα πατρότητας μπορεί να βοηθήσουν, αλλά δυστυχώς δεν έχετε πάντα αυτήν την επιλογή. Όλα μαθαίνονται στην πράξη. Την ημέρα που θα γεννηθεί το μωρό σας, ετοιμαστείτε να ξεκινήσετε ένα θαυμάσιο και μακρύ ταξίδι ανακαλύψεων. Αυτό που επίσης θα ανακαλύψετε είναι πόσο δύσκολο θα είναι αυτό το ταξίδι…. Και πόσο υπέροχο συνάμα!

Κουρασμένος και εκνευρισμένος;

«Σε έναν μακρινό σύμπαν, οι άνθρωποι κοιμούνται όλη τη νύχτα και χουζουρεύουν στο κρεβάτι όλο το πρωί. Το ξέρω αυτό, επειδή ήμουν μέλος αυτής της φυλής. Και έπειτα έγινα γονέας!» Εάν η σύντροφος σας επέλεξε να θηλάσει, ίσως περιμένατε ότι δεν θα μοιράζεστε τις βραδινές αϋπνίες του νεογέννητου μωρού σας. Πόσο λάθος κάνετε! Όταν ένα μωρό κλαίει, το ακούν και οι δύο γονείς. Κλαίνε όταν πεινάνε, όταν ζεσταίνονται, όταν κρυώνουν, όταν χρειάζονται αλλαγή ή μια αγκαλιά. Πιθανότατα ήδη βρεθήκατε να τριγυρίζετε απελπισμένα στο υπνοδωμάτιο σας στις τέσσερις το πρωί με το αγγελούδι σας αγκαλιά, να κραυγάζει και να ξεσηκώνει όλο το σπίτι! Όπως με όλες τις πτυχές της πατρότητας, το κλειδί είναι υπομονή. Απεριόριστη υπομονή!

Φροντίδα και ασφάλεια

Σίγουρα κρατήσατε πολύ το νεογέννητο μωρό σας τις πρώτες ημέρες… όχι για να μπορέσει να σας συνηθίσει, αλλά για να μπορέσετε εσείς να το συνηθίσετε. Σαν άντρας, είναι εύκολο να αισθανθεί κανείς άχρηστος με ένα νεογέννητο μωρό. Οι άντρες δεν είναι όπως οι γυναίκες που έχουν πλαστεί για το θηλασμό. Αλλά αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι κάνετε την οικογένεια σας να νιώθει προστατευμένοι. Ένα πρωτόγονο ένστικτο που θα σας κάνει να αισθανθείτε πραγματικός άντρας, σωστός πάτερ φαμίλιας! Και η αλήθεια είναι, ότι ο γονιός αισθάνεστε ασφαλής, αισθάνεται και το μωρό σας παρόμοια.
Στην αρχή θα αισθανθείτε αδέξιος και ανίδεος να σηκώσετε το παιδί σας σε περίπτωση που του σπάσετε κατά λάθος κάποιο πόδι ή κάποιο μικροσκοπικό βραχίονα. Προσθέστε την αϋπνία στο μίγμα αυτό και είναι εύκολο να δείτε γιατί μερικοί άντρες λυγίζουν. Αλλά να ξέρετε ότι το μωρό σας εξαρτάται από σας, και αισθάνεται άπειρη ασφάλεια στην αγκαλιά σας…

Εσείς θα μείνετε μέσα;

Ίσως στην αρχή φοβάστε να βγείτε από το σπίτι μαζί με το μωρό σας, δίχως την σύντροφο σας. Το να περάσετε απέναντι στο δρόμο ενδεχομένως πάρει επικές διαστάσεις, μια βόλτα στην αγορά μπορεί να κάνει το ταξίδι του Neil Armstrong στο φεγγάρι να φαίνεται πανεύκολο και η ημερήσια εκδρομή στην παραλία να μοιάζει με περιπέτεια του Indiana Jones. Μην ανησυχείτε: η αρχή είναι δύσκολη αλλά στην πορεία θα το συνηθίσετε. Εξάλλου, τα χαλασμένα πεζοδρόμια, τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα σε διαβάσεις και τα λεωφορεία, με ένα καροτσάκι στο ένα χέρι και το μωρό στο άλλο θα σας κρατά σε καλύτερη φόρμα από το να σηκώνετε βάρη στο γυμναστήριο. Ίσως στο τέλος να σας αρέσει τόσο η έξοδος με το μωρό σας, που να θελήσετε να σταματήσετε το γυμναστήριο τελείως!

«Ως εκ τούτου, ο μόνος τρόπος να μάθεις είναι να βγεις έξω και να προσπαθήσεις. Επίσης θα πάρετε μια ιδέα για το πόσο φοβισμένο μπορεί να είναι το παιδί σας. Για φανταστείτε πώς θα αισθανόσασταν εάν είχατε μόλις βγει από το ασφαλέστερο μέρος που έχετε ποτέ διανοηθεί σε έναν κόσμο όπου ο καθένας είναι δέκα φορές μεγαλύτερος σας και κανένας δεν μιλάει τη γλώσσα σας. Τώρα πια, δεν μπορώ να φανταστώ τι με τρόμαζε τόσο πολύ στην αρχή. Όσα περισσότερα κάνω με το μωρό μου, τόσο περισσότερο αισθάνομαι ότι ξέρω τι κάνω και ότι η εμπιστοσύνη του σε μένα αυξάνεται. Με εμπιστεύεται! Μερικές φόρες νομίζω ότι με συμπαθεί! Το καλύτερο από όλα όμως είναι όταν δεν σταματά το κλάμα έως ότου το πάρει ο μπαμπάς του αγκαλιά (εγώ δηλαδή!)».

Η αξία της αγάπης

Οι δαπάνες της φροντίδας ενός νεογέννητου (και των παιδιών γενικότερα), είναι αρκετή για να σας προκαλέσει πονοκέφαλο. Εντούτοις, όταν η κρίσιμη στιγμή φτάνει και μια νέα μητέρα αποφασίζει να μην επιστρέψει στην εργασία της, η οικογένεια με ένα πλέον εισόδημα μόνο και τις αυξανόμενες οικονομικές απαιτήσεις του παιδιού ενδεχομένως συναντήσει πολλές δυσκολίες. Για αυτό, προετοιμαστείτε για το αναμενόμενο: φροντίστε να αποταμιεύσετε όσο περισσότερα μπορείτε και βρείτε τρόπους να ξοδεύετε λιγότερα σε πράγματα που δεν χρειάζεστε πραγματικά.

Μείνετε ψύχραιμος

Μπορεί να αισθάνεστε μια αίσθηση πανικού όταν ο μαιευτήρας, οι μαίες και οι νοσοκόμοι εξαφανίζονται και σας αφήνουν κυριολεκτικά μόνο με το μωρό. Το ίδιο μπορεί να ισχύσει κατόπιν, όταν πάρετε το μωράκι σας σπίτι. Ναι, το μωρό σας ξυπνά συχνότερα, φωνάζει δυνατότερα, και έχει συνεχώς έναν περίεργο λόξυγκα μετά το θηλασμό. Τώρα είναι η στιγμή που πρέπει να μείνετε ψύχραιμος, να πάρετε μια βαθιά ανάσα, και να υπενθυμίσετε στη σύντροφο σας τι καλή δουλειά έχει κάνει μέχρι τώρα.

Ρώτα να μάθεις

Κρατήστε έναν κατάλογο με τα βασικά νούμερα τηλεφώνων δίπλα σας, έτσι ώστε όταν τρομάξετε να μπορέσετε γρήγορα να επικοινωνήσετε με το πιο κατάλληλο πρόσωπο και να ζητήσετε συμβουλή.

Ψωνίστε, ψωνίστε, ψωνίστε

Γεμίστε τα ντουλάπια και το ψυγείο σας με άφθονα τρόφιμα για γρήγορα, υγιή και εύκολα γεύματα. Πολύ συχνά θα υπάρχουν τόσα πολλά να κάνετε σε μια ημέρα, που ούτε εσείς ούτε η σύντροφος σας θα έχετε χρόνο για μαγείρεμα. Η άλλη επιλογή είναι να έχετε κοντά σας το τηλέφωνο του ψητοπωλείου της γειτονιάς σας!

Επίσης ανακαλύψτε που είναι ο διάδρομος με τα μωρουδιακά προϊόντα στο σούπερ μάρκετ, έτσι ώστε εάν χρειαστεί να πεταχτείτε στα γρήγορα για πάνες, μωρομάντηλα, κρέμες, και οποιαδήποτε άλλα προϊόντα πρώτης ανάγκης, να ξέρετε ακριβώς που θα τα βρείτε.

Είστε ο προστάτης του σπιτιού

Θα ανακαλύψετε ότι είστε πολύ δημοφιλής κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών που η σύντροφος σας επιστρέψει σπίτι με το νεογέννητο μωρό σας. Θα μάθετε γρήγορα ότι δεν υπάρχει καμία μεγαλύτερη έλξη από ένα νεογέννητο μωρό, αφού φίλοι, οικογένεια και γείτονες θα έρχονται για να δουν την νέα φατσούλα. Ενώ είναι πάντα ωραίο να είστε σε ζήτηση, οι πολλές επισκέψεις και ο πολύς κόσμος που πηγαινοέρχονται μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα εξαντλητικό για τον οργανισμό του νέου γονιού. Να είστε έτοιμος να απομακρύνετε όλους αυτούς τους ανθρώπους εάν η σύντροφος σας, το μωρό κι εσείς αισθάνεστε εξουθενωμένοι.

Μπορείτε ακόμη και να επιβάλετε τις δικές σας ώρες επισκεπτηρίου εάν θέλετε, έτσι ώστε να είναι σαφές ότι όλοι είναι ευπρόσδεκτοι μια συγκεκριμένη ώρα.

Ελέγχετε τακτικά το τηλέφωνο σας

Το τηλέφωνο σας είναι πιθανό να χτυπάει συνεχώς από φίλους και συγγενείς για να σας συγχαρούν και να ακούσουν όλα τα νέα σχετικά με το μωρό σας. Εάν το ακατάπαυστο χτύπημα αρχίζει να σας κουράζει, ηχογραφήστε ένα ευχάριστο μήνυμα στο τηλεφωνητή σας που να περιλαμβάνει την πρόσφατη ανάπτυξη του μωρού σας. Μπορείτε να τους καλέσετε εσείς όταν έχετε χρόνο.

Περιποιηθείτε την σύντροφο σας

Περιποιηθείτε τη σύντροφο σας με ένα χαλαρωτικό μπάνιο, κάντε της λίγο μασάζ στους ώμους και την πλάτη, μαγειρέψτε τα αγαπημένα της φαγητά, και φέρτε της κάποιο φρούτο και δροσερό νερό ενώ θηλάζει. Μια νέα μητέρα είναι κουρασμένη και υπερβολικά συγκινημένη και χρειάζεται και την δική σας βοήθεια και στήριξη αυτή την περίοδο της ζωής σας. Θα εκτιμήσει την προσπάθειά σας πολύ και σίγουρα θα έρθετε πιο κοντά από πότε, θα ωφελήσει και θα δυναμώσει τη σχέση σας.

Συζητήστε και ακούστε

Να μιλάτε στο μωρό και τη σύντροφο σας εξίσου, να είστε ειλικρινής για το πώς η πατρότητα σας έχει κάνει να αισθάνεστε, πως σας άλλαξε και να είστε ειλικρινής και τρυφερός. Το τελευταίο πράγμα που θέλετε να κάνετε είναι να κρατήσετε για τον εαυτό σας τα όμορφα συναισθήματα που μια τέτοια εμπειρία σας έχει προκαλέσει. Σε αντάλλαγμα, πρέπει να την ακούσετε κι εσείς, και καταλάβετε ότι μπορεί να αισθάνεται συναισθηματικά φορτισμένη και χαρούμενη ταυτόχρονα, και ότι αυτό που χρειάζεται από σας είναι αγάπη και υποστήριξη.
Από το babybaby.gr

Γονείς, Κρατήστε την ψυχραιμία σας..

Η επιβολή τιμωρίας από τους γονείς με φωνές και υποτιμητικές εκφράσεις (π.χ. βλάκας, τεμπέλης, κ.λπ.) αυξάνει τον κίνδυνο το παιδί να εμφανίσεικατάθλιψη

Πώς μπορεί να χαθεί ένα παιδί σε χρόνο μηδέν

Αρκούν 90 δευτερόλεπτα για να καταφέρει ένας άγνωστος να παρασύρει ένα παιδί μακριά από την οικογένειά του; Μπορεί το χρονικό διάστημα του ενάμισι λεπτού να φαντάζει μικρό, ωστόσο το πείραμα που έκανε διαδικτυακή τηλεόραση στο εξωτερικό απέδειξε πως στην πλειονότητά τους τα παιδιά μπορούν να παρασυρθούν από έναν άγνωστο μέσα σε μόλις λίγα δευτερόλεπτα, ακόμη κι αν βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από τους γονείς τους!

Προκειμένου να πραγματοποιηθεί το πείραμα οι υπεύθυνοι του καναλιού ζήτησαν τη συνεργασία εννέα γονιών, των οποίων τα παιδιά είχαν ηλικία από 5 έως 11 ετών. Αφού τους εξήγησαν τι ήθελαν και εξασφάλισαν τη συγκατάθεσή τους, έβαλαν σε εφαρμογή το σχέδιό τους βιντεοσκοπώντας κάθε λεπτό.

Ατομο της παραγωγής που υποδύθηκε τον άγνωστο άντρα ακολούθησε τους γονείς και τα παιδιά τους σε ένα πάρκο. Οταν βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία, άρχισε να πλησιάζει τα παιδιά και να τους ζητάει να τον ακολουθήσουν λέγοντάς τους ότι χρειαζόταν τη βοήθειά τους, επειδή είχε χάσει το σκυλάκι του. Προς μεγάλη έκπληξη των γονιών, τα επτά από τα εννέα παιδιά πείστηκαν από τα λόγια του «αγνώστου» και προσφέρθηκαν να τον βοηθήσουν ακολουθώντας τον έξω από το πάρκο και μακριά από τους γονείς τους! Ο συνολικός χρόνος προσέγγισης για το κάθε παιδί δεν ξεπέρασε το ενάμισι λεπτό.

Οπως ήταν φυσικό, οι γονείς που δέχτηκαν να πάρουν μέρος στο πείραμα δεν μπορούσαν να πιστέψουν στα μάτια τους, αφού διαπίστωσαν πως τα παιδιά τους θα μπορούσαν να είχαν ακολουθήσει τον άντρα που τα προσέγγισε και να εξαφανιστούν από τα μάτια τους μέσα σε ελάχιστο χρόνο.

Το πραγματικά συγκλονιστικό πείραμα προβλήθηκε για λογαριασμό της εκπομπής «Daybreak» στο διαδικτυακό κανάλι ITV και σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έγινε εξαιρετικά δημοφιλές, αφού χιλιάδες χρήστες του ίντερνετ που είναι γονείς έσπευσαν να το παρακολουθήσουν προκειμένου να δουν με τα μάτια τους πόσο εύκολο είναι να παρασυρθούν τα παιδιά τους από έναν άγνωστο.
Espressonews.gr

Παιδί και ζώα Μια ιδιαίτερη σχέση

Η σχέση του παιδιού με τα ζώα είναι παλιά, βαθιά και γεμάτη μυστικά.



Μιλούν τελείως διαφορετικές γλώσσες και παρ’ όλα αυτά επικοινωνούν θαυμάσια . Σίγουρα η παρουσία ενός ζώου στη ζωή του παιδιού μπορεί να συμβάλει θετικά στη σωστή του ανάπτυξη. Το ζώο γίνεται φίλος, σύντροφος και συνένοχός του στις ζαβολιές. Από πολύ νωρίς, το παιδί ενδιαφέρεται για τα ζώα και ανακαλύπτει σ’ αυτό ένα ζωντανό παιχνίδι, μόνιμα διαθέσιμο να τρέξει και να πηδήξει, κάτι που του δίνει μεγάλη χαρά. Ποιος γονιός δεν εκπλήσσεται βλέποντας το μικρό του να τρέχει χαρούμενο πίσω από τα περιστέρια και τα σπουργιτάκια ή όταν προσπαθεί να αγκαλιάσει τρυφερά το σκυλάκι ή τη γατούλα, που συναντά στο δρόμο. Είναι γεγονός ότι, μόλις το παιδί αποκτήσει ένα ζώο, το εντάσσει στο μικρόκοσμό του και γίνεται ο σύντροφός του στο παιχνίδι, που το οδηγεί σε πολλές ανακαλύψεις και συνειδητοποιήσεις. Παρατηρεί ότι, όπως το ίδιο, έτσι και ο καινούργιος του φίλος πεινάει, διψάει, ζεσταίνεται ή κρυώνει. Κοντά του το παιδί μαθαίνει τον κύκλο της ζωής. Παρακολουθεί την ανάπτυξή του, τη συμπεριφορά του, τη διαδικασία της γονιμοποίησης, τη γέννηση, την αρρώστια αλλά και το πώς φεύγει από τη ζωή. Του δημιουργούνται απορίες και ερωτήματα που οι γονείς καλούνται να απαντήσουν και είναι ανάγκη να το βοηθήσουν, ώστε να κατανοήσει κάποια πράγματα.
Το ζώο προσφέρει την αίσθηση της ελευθερίας, είναι πιο γρήγορο, πιο ελαφρύ, ακούραστο και το πεδίο δράσης του φαντάζει ατελείωτο. Το παιδί δε βλέπει το ζώο ως υποκατάστατο φίλου ή αδελφού. Το βλέπει ως μια ύπαρξη που καλύπτει ανάγκες του, χωρίς να το κρίνει. Το ζώο είναι ένας συνομιλητής με άκρως ιδιαίτερα προσόντα. Είναι ο υπομονετικός ακροατής που δε βρίσκει καμιά ιστορία ακατανόητη ή ανιαρή, που δεν διακόπτει για να ρωτήσει κάτι ούτε παρεμβαίνει. Ακούει τα πάντα και μ’ ένα γρύλισμα ή ένα κούνημα των αφτιών του φανερώνει ότι η ιστορία του άρεσε. Δείχνει κατανόηση για τους κακούς βαθμούς αλλά και για την ακεφιά, χωρίς να του ζητά εξηγήσεις. Το ζώο είναι ο προστάτης και δίνει δύναμη στο παιδί με την παρουσία του. Μ’ έναν τέτοιο σύντροφο δεν είναι πια κανείς μόνος του, αντιμέτωπος με τον κόσμο των μεγάλων. Εξάλλου, πάνω στο ζώο το παιδί μπορεί να εκφορτίσει την επιθετικότητά του και άλλα αρνητικά συναισθήματα και στη συνέχεια να συμφιλιωθεί μαζί του αμέσως. Το ζώο διδάσκει μια μεγάλη αρετή: δεν προδίδει τους φίλους του. Το παιδί χαλαρώνει πάντως τη σχέση του με τα ζώα στην εφηβεία, όταν πια αρχίζουν τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα. Η επιθυμία των περισσότερων πιτσιρικάδων να αποκτήσουν ένα δικό τους ζώο εκφράζει την ανάγκη τους να αγαπήσουν, να κατέχουν, να διατάζουν και να υπακούνε. Το αντιμετωπίζουν ως σύντροφο και όχι ως αντικείμενο, που μπορεί να παραβλέψει κάποιος. Και τα ζώα, όμως , από την δική τους πλευρά, αγαπούν και αφοσιώνονται στα παιδιά, ακριβώς επειδή τους φέρονται τόσο αυθόρμητα . Όσο για τους γονείς, αυτοί από τη μεριά τους φοβούνται μερικές φορές τις αρρώστιες και την ακαταστασία που μπορεί να προκαλέσουν αυτά, κυρίως μέσα στο σπίτι.
Σε κάθε περίπτωση, προτού αποφασίσετε να αποκτήσετε ένα ζώο, πρέπει να σκεφθείτε τα πρακτικά προβλήματα, όπως τις συνθήκες διαμονής του, τις διακοπές και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του αλλά και την ηλικία και την προσωπικότητα του παιδιού σας. Για παράδειγμα, μια γάτα είναι πιο ανεξάρτητη, θέλει λιγότερη φροντίδα, δε χρειάζεται να τη βγάζετε έξω για τις ανάγκες της ή για βόλτα, δεν κάνει φασαρία και δε θέλει…πλύσιμο. Από την άλλη, ο σκύλος είναι πιο υπομονετικός και πιο πιστός. Βοηθά το παιδί να κοινωνικοποιηθεί, το κάνει να κατανοήσει την έννοια της φιλίας και του ξυπνά τη στοργή και τη χαρά της προσφοράς. Για ένα παιδί, λοιπόν, από 6 ετών και πάνω, μια γάτα μπορεί να αποτελέσει θαυμάσιο σύντροφο. Για ένα μικρότερο παιδί, όμως, προτιμήστε ένα σκύλο, ο οποίος θα συμπεριφέρεται με μεγαλύτερη υπομονή προς το μικρό, το οποίο σίγουρα ώρες-ώρες θα γίνεται τυραννικό στις εκδηλώσεις στοργής του. Η συμβουλή κάποιου ειδικού κτηνίατρου για τα θέματα υγιεινής και τα εμβόλια είναι, φυσικά, απαραίτητη.

Προτού φέρετε το ζώο στο σπίτι…..
-Αρχικά συζητήστε με το παιδί για το είδος του ζώου που θέλει να αποκτήσει.
-Φροντίστε να αποφασίσετε μαζί με το παιδί
-Θα ήταν καλό να συζητήσει αυτή την επιθυμία με άλλους, που ήδη έχουν ζώο στο σπίτι τους.
-Πρέπει να καταλάβει ότι η συμβίωση μ’ ένα ζώο συνεπάγεται, πέρα από τη συντροφιά, τη χαρά και το παιχνίδι, και κάποιες υποχρεώσεις.
-Εξηγήστε του ότι το ζώο δεν είναι παιχνίδι, όπως ο αρκούδος του, θέλει κατανόηση και σεβασμό, όπως κάθε άλλος σύντροφος στο παιχνίδι. Δώστε στο ζώο ένα όνομα από την πρώτη στιγμή που θα αρχίσει να ζει μαζί σας.
-Θυμηθείτε ότι το παιδί δεν πρέπει να του τραβάει την ουρά ή τα αφτιά ούτε να το γυρίζει ανάποδα για να παίζει.
-Να αποφεύγετε τις συχνές παρατηρήσεις.

Καταλήγοντας, θα λέγαμε ότι το παιδί μαθαίνει κοντά στο ζώο τι σημαίνει αγάπη αλλά και τον τρόπο να την εκδηλώνει. Όταν τα παιδιά μαθαίνουν από μικρά να αγαπούν τα πλάσματα της φύσης, δεν μπορεί παρά να γίνουν φιλόζωοι όταν ενηλικιωθούν. Μην ξεχνάμε ότι η αγάπη για τα ζώα αποτελεί προϋπόθεση για την αληθινή ανθρωπιά, μια αξία που έχουμε ιδιαίτερα ανάγκη στην εποχή μας.

πηγη

Ὑπάρχει Ζωὴ μετὰ τὴ Γέννηση;

(Ένα κείμενο γραμμένο με πολυ χιούμορ  αγνώστου συντάκτη, προερχόμενο απὸ τὴ Γερμανία.)

Στην κοιλιά της εγκύου δύο έμβρυα συνομιλούν. Το ένα είναι σκεπτικιστής, το άλλο, γεμάτοεμπιστοσύνη και πίστη.

Το γεμάτο αμφιβολίες έμβρυο ρωτάει: «Και πιστεύεις πραγματικά σε μια ζωή μετά τη γέννηση;»

Το έμβρυο που πιστεύει, απαντά: «Ασφαλώς, ναι. Για μένα είναι απόλυτα βέβαιο ότι υπάρχει ζωή μετά τη γέννησή μου. Η ζωή εδώ, είναι μόνο για να μας μεγαλώνει, ώστε να μπορούμε να προετοιμάζουμε τους εαυτούς μας για τη ζωή μετά τη γέννησή μας, έτσι ώστε να είμαστε αρκετά δυνατά για ο,τι μας περιμένει μετά.»

Ο μικρός σκεπτικιστής έχει εκνευριστεί: «Αυτό είναι αρκετά ανόητο. Δεν υπάρχει ζωή μετά τη γέννηση. Πως θα έμοιαζε μια τέτοια ζωή, ούτως η άλλως;»

Ο μικρός πιστός όμως, υποστηρίζει: «Δε γνωρίζω. Αλλά σίγουρα θα έχει πολύ περισσότερο φως από εδώ. Και ίσως να στεκόμαστε στα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα μας!»

Το γεμάτο αμφιβολίες έμβρυο ξεσπάει: «Ένα μάτσο ανοησίες! Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως το περπάτημα. Και φαγητό με το στόμα είναι πραγματικά μια εντελώς γελοία ιδέα – έχουμε τον ομφάλιο λώρο, που μας τροφοδοτεί αρκετά καλά, ήδη! Αυτό από μόνο του μας δείχνει ότι η ζωή μετά τη γέννηση είναι αδύνατη: ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός!»

Ο μικρός πιστός παραμένει ακλόνητος: «Είναι όντως δυνατή. Απλά μπορεί να είναι λίγο διαφορετική από ο,τι είμαστε εδώ.»

Ο μικρός σκεπτικιστής σιγά-σιγά χάνει την υπομονή του μπροστά σε τόση χαζομάρα: «Κανείς, και εννοώ ποτέ κανείς, δεν ήρθε πίσω μετά τη γέννηση! Ρίξε μια ματιά σε αυτό: η γέννηση είναι απλά το Τέλος της Ζωής. Τελεία και παύλα. Και κάτι ακόμα για σένα και τα τρελά όνειρά σου: Η ζωή είναι μια μεγάλη σκοτούρα μέσα στο σκοτάδι, αυτό είναι!»

Ο μικρός πιστός δεν το αφήνει έτσι: «Το παραδέχομαι ότι δεν γνωρίζω πως ακριβώς είναι η ζωή μετά τη γέννηση… αλλά σε κάθε περίπτωση εμείς θα δούμε τελικά τη μητέρα μας και αυτή θα μας φροντίσει.»

Ο σκεπτικιστής γούρλωσε τα μάτια του: «Μητέρα! Πιστεύεις στη μητέρα; Είναι γελοίο! Με συγχωρείς, αλλά… που είναι αυτή, θα ήθελα να σε ρωτήσω;»

Ο μικρός πιστός κάνει μια χειρονομία με το χέρι: «Αυτή είναι εδώ! Παντού γύρω μας. Ζούμε μέσα σ’ αυτήν, καθώς και μέσω αυτής. Χωρίς αυτήν εμείς δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρχουμε!»

Ο μικρός σκεπτικιστής δεν είναι δυνατόν τώρα να συγκρατηθεί: «Αυτό φτάνει πραγματικά το αποκορύφωμα της ανοησίας. Και για κανένα λόγο δεν μπορώ να δω πουθενά τη μητέρα σου. Ούτε ένα κομμάτι της – είναι αρκετά προφανές – διότι απλά-δεν-υπάρχει!»

Το μικρό, που πιστεύει, κουνάει το κεφάλι του και κλείνει τα μάτια: «Μερικές φορές, όταν είμαστε πολύ ήσυχα, την ακούω να τραγουδά. Η να χαϊδεύει τον κόσμο μας. Νιώθω και έχω την αίσθηση και πιστεύω σταθερά, ότι η γέννηση είναι ένα μεγάλο νέο ξεκίνημα!»

 πηγη 

Το παιδικό γέλιο διώχνει πάντα την κατάθλιψη. ΒΙΝΤΕΟ

Βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού... Ήλιος, ζέστη, βραδινές έξοδοι, μπάνιο στη θάλασσα, όμως πολλοί άνθρωποι, συνάνθρωποι μας, δεν απολαμβάνουν με την καρδιά τους όλα αυτά.

Το ξύλο δεν βγήκε από τον παράδεισο! Η σωματική τιμωρία προκαλεί μακροχρόνια προβλήματα υγείας στα παιδιά

Νέα Υόρκη
Τα παιδιά που τιμωρούνται με χρήση βίας είναι πιθανότερο να είναι παχύσαρκα και να έχουν και άλλα προβλήματα υγείας καθώς μεγαλώνουν, σύμφωνα με καναδική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο Pediatrics.