Η ποίηση, μία από τις δύο βασικές κατηγορίες του λόγου, του έμμετρου λόγου, έναντι του πεζού και του διαλόγου και κατ΄ επέκταση της Λογοτεχνίας, ήταν ανέκαθεν δύσκολο να οριστεί και γι' αυτό έχουν δοθεί διάφοροι ορισμοί ανά τους αιώνες. Σύμφωνα με τον σημαντικό Αργεντινό συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες,
"Ποίηση είναι η έκφραση του ωραίου, διαμέσου λέξεων περίτεχνα υφασμένων μεταξύ τους".
Η καλλιτεχνική, μαγικά ξεχωριστή και συναισθηματικά φορτισμένη αυτή διάσταση ,ισχυρίζεται ο Μ. Μπόντενχαϊμ :
“ Ποίηση είναι η σκανταλιάρικη προσπάθεια να ζωγραφίσεις το χρώμα του ανέμου. “
Η λογοτεχνική γραφή σε μορφή στίχων, που ακολουθούν ένα συγκεκριμένο ρυθμό ή μέτρο, δύναται να έχει μια ιδιαίτερη μουσικότητα, όπως λέει ο Φεντερίκο Γκ. Λόρκα :
“ Ποίηση είναι το αδύνατο που γίνεται Δυνατό. Μια άρπα που αντί για Χορδές, έχει Καρδιά και Φλόγες “
" Ἡ Ποίηση ἔχει τὶς Ρίζες της στὴν Ανθρώπινη Ανάσα – καὶ Τί θὰ γινόµασταν ἂν ἡ Πνοή µας Λιγόστευε; "
Μας λέει ο νομπελίστας ποιητής, Γιώργος Σεφέρης
Αλλά ο ποιητής του Αιγαίου, νομπελίστας Οδυσσέας Ελύτης, το απέδωσε διαφορετικά με έναν δικό του Μοναδικό τρόπο :
“ Και η Ποίηση πάντοτε είναι μία όπως ένας είναι ο ουρανός. Το ζήτημα είναι από πού βλέπει κανείς τον ουρανό. Εγώ τον έχω δει από καταμεσής της θάλασσας. “
Όποτε μίλησαν οι ποιητές, μας είπαν πως η ποίηση πηγάζει από μια κατάσταση που δεν περιγράφεται με λόγια, επειδή η ποιητική εμπειρία είναι κάτι άρρητο και ανεξήγητο.
Σκοπός του ποιήματος είναι να μας δώσει την ποιητική εμπειρία, να μας μεταφέρει στην κατάσταση της ποιητικής χάρης ( a un etat de grace poetique , όπως θα έλεγαν οι Γάλλοι ).
Όπως η προσευχή δίνει στον πιστό την θρησκευτική εμπειρία, όπου αισθάνεται άμεσα την παρουσία του Θεού και πλημμυρίζει από αγαλλίαση, έτσι κάθε ποίημα οφείλει τον ιδιαίτερα ποιητικό χαρακτήρα του, στην ενέργεια, στην παρουσία, στο ακτινοβόλημα μιας μυστηριώδους πραγματικότητας, της οποίας η αφήγηση Συγκινεί, Διδάσκει, Ζωγραφίζει, Δονεί, αγγίζοντας την ψυχή !
Στα ποιήματα της Σοφίας Στρέζου υπάρχει η αίσθηση της έλλειψης, της ματαίωσης, της απώλειας, της οδύνης, της απουσίας.
Συναισθήματα που υποκινούν την έμπνευσή τους και κατά συνέπεια και τη συγγραφή.
Η Ποίηση έρχεται ως λυτρωτική εκδήλωση, που προσπαθεί να καλύψει το κενό και όπως λέει η ίδια : “ για να ξεκινήσει άλλο ένα ταξίδι στην άκρη των στίχων “.
Στα περισσότερα ποιήματά της είναι η πρωταγωνίστρια. Υπάρχει ένα ποιητικό Εγώ, που αφηγείται, σκέφτεται, εκμυστηρεύεται, ονειροπολεί, συνδιαλέγεται με πρόσωπα, αντικείμενα, έννοιες.


Δημοσίευση σχολίου