BREAKING NEWS

Τρίτη 12 Νοεμβρίου 2013

Οι πέντε γενιές



Οι πολύ µακρινοί παππούδες µας, αυτοί που έζησαν στα πολύ παλιά χρόνια της ελληνικής αρχαιότητας, λέγανε πως οι αθάνατοι θεοί πέντε φορές δηµιούργησαν το γένος των ανθρώπων.
Τους πρώτους πρώτους ανθρώπους της γης τους φαντάστηκαν ευτυχισµένους κι όµοιους µε θεούς. Τους έδωσαν γι’ αυτό το όνοµα: χρυσό γένος, και την εποχή τους την είπαν: χρυσή εποχή. Η ζωή τους, λέγανε, ήταν µια αδιάκοπη απόλαυση. Ζούσαν πάντα αγαπηµένοι µεταξύ τους, χωρίς έγνοιες και βάσανα, χωρίς καταστροφές και πολέµους. Δεν ξέρανε τι θα πει στενοχώρια, τι θα πει πόνος, τι θα πει αρρώστια. Ούτε τα κακά γεράµατα γνώριζαν και ήταν πάντα νέοι και δυνατοί. Κι ο θάνατος, σαν ερχόταν ύστερα από πολλά κι ευτυχισµένα χρόνια, έµοιαζε σαν ύπνος γλυκός. Όσο ζούσαν είχαν όλα τα αγαθά. Η γη ήταν ένας πραγµατικός παράδεισος που έδινε πλουσιοπάροχα τους γλυκούς καρπούς της. Τα ήµερα κοπάδια τους βόσκανε ήσυχα στα πράσινα λιβάδια. Τίποτα δεν τους έλειπε και δε γνώριζαν ποτέ τη στέρηση και την ανάγκη.
Κάποτε όµως χάθηκαν όλοι πληρώνοντας για τα µεγάλα αµαρτήµατα του Τιτάνα Κρόνου, του θεού που κυβερνούσε τότε τον κόσµο. Μα σαν πέθαναν γίνανε πνεύµατα θεϊκά που γυρίζουν αόρατα πάνω απ’ τη γη, τιµωρούν το κακό, ανταµείβουν το καλό και υπερασπίζονται το δίκιο. Αυτή την ανταµοιβή τούς έδωσε, µετά το θάνατό τους, ο Δίας όταν έγινε αυτός κυρίαρχος του κόσµου.
Ύστερα ήρθε στη γη η ασηµένια γενιά.
Καθόλου δεν έµοιαζαν τούτοι οι άνθρωποι µε τους ανθρώπους της χρυσής εποχής. Ήταν αδύνατοι, άµυαλοι και ανίκανοι να γίνουν χρήσιµοι στον εαυτό τους και στους άλλους. Εκατό χρόνια έµεναν ανήµπορα παιδιά που ήθελαν τη φροντίδα της µάνας, µα κι αυτή συχνά τους έλειπε. Κι όταν πια µεγάλωναν, λίγο καιρό ζούσαν, γιατί δεν µπορούσαν να ξεχωρίσουν το καλό απ’ το κακό, το ωφέλιµο απ’ το βλαβερό και περνούσαν µια ζωή γεµάτη πόνους και βάσανα. Καθόλου δεν αγαπούσαν τη δουλειά και µισούσαν ο ένας τον άλλον. Ζούσαν µόνο µε την αρπαγή και στο τέλος σκοτώνονταν σε συµπλοκές ανάµεσά τους. Ούτε υπακούανε στους αθάνατους θεούς και ποτέ δεν τους προσφέρανε θυσίες.
Χολωµένος ο Δίας απ’ τις κακές τους πράξεις και την ασέβειά τους στους θεούς, τους έστειλε όλους στον κατασκότεινο Άδη, όπου καµιά χαρά δε νιώθουν.
Έτσι τιµωρήθηκαν οι άνθρωποι της ασηµένιας εποχής.
Και τότε ο Δίας, του Κρόνου ο γιος, έπλασε την τρίτη γενιά, το χάλκινο γένος των ανθρώπων, που τους είπανε και γιους του Πελασγού, από το όνοµα του πρώτου βασιλιά τους.
Γιγαντόσωµοι και τρανοδύναµοι γίνανε οι άνθρωποι της χάλκινης εποχής. Ήταν φοβεροί στην όψη και ατρόµητοι πολεµιστές. Ήταν ντυµένοι στο χαλκό κι έτοιµοι πάντα για τη µάχη. Χάλκινα ήταν τα όπλα τους, χάλκινη και η φοβερή πολεµική αρµατωσιά τους. Από χαλκό φτιάχναν τα εργαλεία τους, από χαλκό και τα σπίτια που κατοικούσαν. Το µαύρο σίδερο δεν το ’ξεραν ακόµα εκείνα τα χρόνια. Δεν όργωναν τη γη και ζούσαν µε το κυνήγι και τους άγριους καρπούς κι ο πόλεµος ήταν ο αχώριστος σύντροφός τους. Μα αν οι θεοί τούς έκαναν δυνατούς και γιγαντόσωµους, αυτοί στο τέλος γίνανε περήφανοι κι αλαζόνες. Άγριο έγινε το βλέµµα τους και σκληρή σαν πέτρα η καρδιά τους.
Μα όσο φοβεροί και τρανοδύναµοι κι αν ήταν, δε γλίτωσαν το χαµό. Οργισµένος ο Δίας απ’ το πολύ τους θράσος, τους έστειλε όλους στο σκοτεινό βασίλειο των ίσκιων. Έτσι έχασαν κι αυτοί το λαµπερό φως του ήλιου.
Και τότε ήρθε στον κόσµο το τέταρτο γένος, η ξακουσµένη γενιά των ηµίθεων ηρώων. Είναι η γενιά που τη δόξασαν ο Ηρακλής, ο Θησέας, ο Ιάσονας, ο Αχιλλέας και όλη η µεγάλη στρατιά των ατρόµητων παλικαριών της Ελληνικής Μυθολογίας. Γι’ αυτό η εποχή αυτή ονοµάστηκε ηρωική εποχή και η γενιά της, γενιά ηρώων.
Οι άνθρωποι της τέταρτης γενιάς ήταν πιο ευγενικοί, πιο δίκαιοι και σαν θεοί ωραίοι. Οι αθάνατοι θεοί συχνά κατέβαιναν απ’ τον Όλυµπο, συναναστρέφονταν µε τη γενιά των ηρώων και µοιράζονταν µαζί τους χαρές και λύπες. Πολλοί ήρωες, γενάρχες ή βασιλιάδες είχαν για πατέρα τους κάποιο θεό και οι θεοί τούς συµπαραστέκονταν και τους προστάτευαν. Πόλεις µεγάλες και δυνατές άνθισαν τότε. Η πιο µεγάλη απ’ όλες ήταν οι πολύχρυσες Μυκήνες. Βρισκόµαστε στη λαµπρή εποχή του µυκηναϊκού πολιτισµού.
Τίποτα όµως δεν είναι αιώνιο. Ήρθε καιρός που χάθηκε και η γενιά των ηρώων. Αµέτρητοι είναι εκείνοι που σκοτώθηκαν µπροστά στην εφτάπυλη Θήβα πολεµώντας για του Οιδίποδα τα πλούτη. Κι ακόµα πιο πολλοί χάθηκαν στις δεκάχρονες µάχες µπροστά στα τείχη της Τροίας όπου ήρθανε µε τα καράβια για το χατίρι της πανώριας της Ελένης, της κόρης του Δία. Και σαν πέθαναν όλοι, και σαν έσβησαν οι Μυκήνες, και χάθηκε κι η Τίρυνθα κι η Κνωσός, και η Πύλος κι η Ιωλκός, και τόσες άλλες λαµπρές πόλεις, τους πήρε όλους ο µεγάλος Δίας και τους πήγε να µείνουν µακριά από τους ανθρώπους, εκεί στων Μακαρίων τα νησιά, που είναι µέσα στον απέραντο ωκεανό, στην άκρη του κόσµου. Σ’ αυτόν τον µακρινό τόπο οι µακάριοι ήρωες κάνουν µια ζωή χωρίς πίκρες και πόνους. Και η γη, τρεις φορές το χρόνο, ωριµάζει γι’ αυτούς τους καρπούς της που είναι γλυκοί σαν µέλι.
Και ύστερα, πάνω στην πολυθρέφτρα γη, ο Δίας, ο πατέρας των ανθρώπων, δηµιούργησε την πέµπτη γενιά. Οι µυθικοί χρόνοι έχουν πια τελειώσει. Ήρθε στον κόσµο το σιδερένιο γένος των ανθρώπων και η γενιά αυτή κρατάει µέχρι σήµερα.
[...]


Οι πέντε γενιές από το βιβλίο αρ. 7 Ο ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΑ της σειράς ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ των αδελφών Στεφανίδη

Share this:

 
Copyright © 2014 Όμορφα ταξίδια. Designed by OddThemes