Νάναι άραγε Αχειροποίητα τα λόγια
που συνόδεψαν τις θνητές σκέψεις
στα παρένθετα μονοπάτια της ποίησης;
Δακρυσμένα γράμματα στη σειρά
δραπετεύουν σε σελίδες άγρυπνες
υμνώντας ανέγγιχτα σκοτάδια
και μελαγχολικά δειλινά,
απενοχοποιημένα
γράφουν αναδυόμενους χρωματισμούς
στην υπερβατικότητα του ονείρου.
Ξέρω …
πως δεν μίλησα τότε
όχι πως τώρα μπορώ.
Αδυνατώ !!
Μόνον τα μάτια μπορούν
να μιλούν στο θόρυβο
που προκαλεί η μνήμη,
με τις αισθήσεις να σαγηνεύουν
την ανάμνηση
να την γράφουν στο χρόνο
σαν δακρύζει το απόσταγμα
από το άρωμα της φυγής σου.
Αχειροποίητα τα λόγια
ξέφυγαν θαρρείς
από τη σκέπη του ουρανού
βάφοντας άχραντα ηλιοβασιλέματα
στα περιγράμματα
κωδικοποιημένων στεναγμών αναζήτησης.
Ζωή, απουσία, θάλασσα, μνήμες, έρωτας, όνειρα, πόνοι, συναισθήματα, ψευδαισθήσεις, λύπες, πληγές …
Λέξεις – έννοιες, πάνω στις οποίες ισορροπεί η ποιητική γραφή της Σοφίας Στρέζου. Σαν τον σχοινοβάτη σε τεντωμένο σκοινί, ακροβατεί.
Η ποιήτρια επιχειρεί να Ενδυναμώνει τα συγκινησιακά αποθέματα, παραθέτοντάς τα με δυνατές εικόνες έκπληξης και αιφνιδιασμού.
Η ποίησή της αναπτύσσει τη θεματική της λήθης και της θλίψης των συναισθημάτων , όπου όλα συγχέονται, διαλύονται, αλλά και επαναπροσδιορίζονται με αρμονία,
γιατί κατά την ποιήτρια “ τα συναισθήματα φταίνε “.
Βιώνοντας το αδιέξοδο ενός κόσμου, που έχει χάσει το χάρισμα της πίστης και των αξιών, η Ποίηση χαρτογραφεί έναν κόσμο, στον οποίο καταδύεται ο ποιητής, για να υπάρχει και να δημιουργεί μέσα σ’ αυτόν.
Η Σοφία Στρέζου, στα ποιήματά της, Αποτυπώνει τον κόσμο που έχει δημιουργήσει μέσα στην απροσδιόριστη πολυμορφία του, φέροντας στη φωτεινή επιφάνεια τις κινητήριες δυνάμεις της ψυχής της !!!


Δημοσίευση σχολίου